Bedankt ThrillZone dat ik mee mocht lezen met de leesclub van De vuurtoren. Bedankt, ook aan Harper Collins, voor het recensie-exemplaar.

Wat een gezellig uitje moet worden met de vriendenclub, verandert al snel in een nachtmerrie. Al op de eerste avond lopen de gemoederen hoog op en als één van de vrienden verdwijnt, lijkt het uitje echt op een ramp uit te lopen.
Toch begint het mysterie pas echt als James weer “gewoon” opduikt en geen logische verklaring heeft voor zijn tijdelijke vermissing.
De vrienden beginnen elkaar steeds meer te wantrouwen en van een gezellig en ontspannen uitje is niets meer te merken.

We lezen het verhaal vanuit drie verschillende perspectieven, namelijk die van Kira, Genevieve en Moira. Hoewel de namen bovenaan elk hoofdstuk staan, is het in het begin moeilijk om deze uit elkaar te houden. De schrijfstijl verandert niet per personage en het is pas als je ze beter leert kennen dat duidelijk wordt, zonder naar de naam van het hoofdstuk te kijken, met wie je te maken hebt. Je krijgt dus toch steeds een beter beeld van deze drie personages, maar ook de overige personages leer je steeds beter kennen. Het gebeurt allemaal door de ogen van Kira, Genevieve en Moira maar het geeft wel een volledig beeld omdat ze allemaal andere dingen denken en weten.
Ondanks dat we alleen vanuit deze perspectieven lezen blijken alle personages even belangrijk en is het juist de groepsdynamiek die belangrijk is in het verhaal.

De spanning in het verhaal komt vanuit verschillende hoeken. Allereerst is er de spanning tussen de vrienden onderling, die op hoogspanning komt te staan als James verdwijnt en die niet beter wordt als hij weer opduikt. Dan is er de spanning die de omgeving met zich meebrengt. De vuurtoren, het huisje, de kliffen, alles geeft een onheilspellend gevoel die niet alleen in het gevoel van de personages naar buiten komt maar ook in de omschrijving van de omgeving. Dan is er nog de onderhuidse spanning van het verhaal an sich. Het verhaal wordt een bepaalde kant opgestuurd die een sluimerende spanning met zich meebrengt die niet echt lijkt te pieken, maar die dus wel constant voelbaar is.
Mede door deze spanning, maar ook het wisselen van perspectief en de relatief korte hoofdstukken leest De vuurtoren lekker door. De schrijfstijl is ook vlot en past precies in het verhaal.
Het plot blijkt een totaal andere richting uit te gaan dan ik aanvankelijk dacht. Ik ben enorm fan van zulke plottwists. Al had het voor mijn gevoel al iets eerder uit de verf mogen komen, het einde lijkt nu in tegenstelling tot de rest van het verhaal afgeraffeld te worden.
Desondanks ben ik enorm onder de indruk van het plot en vind ik het ontzettend goed bedacht.

De vuurtoren is een hele beleving niet alleen qua verhaal, maar zeker ook qua omgeving. Een thriller die goed in elkaar zit en die de toon heeft gezet om meer te willen lezen van Fran Dorricott.

Beoordeling: πŸ’™πŸ’™πŸ’™,5

Een gedachte over “Recensie Fran Dorricott – De vuurtoren (leesclub ThrillZone)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s