Interview Auteur van de maand: Hugo Luijten

Voor mij ben je een “nieuwe” auteur. Ik heb mee mogen doen aan een leesclub van Thrillerlezers! met het boek Undercover: Alles of niets en het was vooral die titel die me aantrok.
Maar ondertussen ben ik nieuwsgierig geworden naar meer van jouw hand en gelukkig is er nog genoeg te lezen!

Het schrijven zit al lang(er) in je, je schreef columns en opiniepeilingen voor oa. Het Parool, maar je eerste boek is “pas” in 2015 uitgekomen.
Hoe is dit zo gekomen?

Ik heb zo’n 25 jaar in het onderwijs gewerkt, maar op een zeker moment werd ik dat beu. Bij de zoveelste reorganisatie heb ik de keuze gemaakt om ermee te stoppen en te gaan schrijven, dat was in 2016. Natuurlijk had dat consequenties, maar toch heb ik er geen seconde spijt van gehad. Misschien had ik eerder moeten beginnen, maar op veel vlakken ben ik nu eenmaal een laatbloeier.

Sindsdien zijn er regelmatig boeken van je verschenen. Zaten deze verhalen al langer in je hoofd of ga je zitten en laat je dan alles tot je komen?
Allebei. Als ik een leuk idee heb, dan schrijf ik dat op. Maximaal een alineaatje, meer niet. Samen met de uitgever bekijken we jaarlijks wat we kunnen gaan doen, en dan blader ik door die ideeën. Die werk ik uit in een synopsis, een plot van een paar kantjes. Op die manier heb ik tientallen ideeën op voorraad liggen. Schrijven vergt zeker ook de discipline van ‘zitten en beginnen’, maar veel kun je toch doen voor dat dat ‘gevreesde moment’ aanbreekt. Het voordeel bij mij is, dat die ideeën dan beginnen te leven. Soms op de achtergrond, soms heel nadrukkelijk. Als het echt leuk is, vul ik de notitie een beetje aan. Dat kan overigens ook als ik aan een ander project werk.

Sinds 2016 ben je fulltime auteur. Wijd je hele dagen aan het schrijven of schrijf je wanneer je iets te binnen schiet?
Neem ons mee in je  schrijfproces.

Ik ben wel dagelijks met schrijven bezig, maar ik schrijf niet elke dag uren aan een stuk. Uitspraken, oneliners, gedachten, settings, letterlijk alles wat me op een willekeurig moment te binnenschiet noteer ik. Zelfs tijdens het kijken van een film of op een verjaardag of in de kroeg: ik maak altijd wel kort een aantekening. Ook tijdens het uitwerken van de synopsis, het plot, kan ik heel veel dingen ernaast doen. Sterker: dat werkt zelfs beter dan dat ik in die fase naar een wit vel zit te staren. Ik ben zo’n schrijver die alles van tevoren in een stramien wil hebben, dus een verhaalstructuur maken is voor mij een wezenlijk onderdeel van het schrijven. Daar gaat zelfs onevenredig veel tijd in zitten, vergeleken met het schrijven zelf. Als ik eenmaal ‘echt’ aan een boek begonnen ben, dan zijn 15 à 20 uur per dag aan één stuk door op mijn laptop rammelen geen uitzondering meer.
Mijn schrijfproces heeft dus te maken met de fases waarin ik bezig ben.
Overigens schrijf ik niet alleen boeken, ik maak bijvoorbeeld ook regelmatig radiobijdrages voor L1: www.l1.nl/huishistoricus of www.l1.nl/hugo-luijten Laatst zijn die allemaal als podcasts bij elkaar gezet. Populair-wetenschappelijke geschiedenis, wel met een Limburgs sausje.

Ben je zelf ook een lezer of ben je vooral van het schrijven? En wat lees je dan graag zelf?
‘Schrijver geboren, lezer dood’, zei Mulisch ooit en dat is iets dat ik wel herken. Een boek schrijven is erg intensief, als ik daar twee keer vier à vijf maanden per jaar aan gewerkt heb, ben ik wel zo’n beetje klaar met letters. De resterende paar maanden gaan meestal op aan research, dus dan lees ik ook wel weer veel. Maar erg doelgericht, en in functie van mijn eigen projecten. Zomaar voor de lol een boek lezen doe ik zelden. Ik heb een ‘bibliotheek’ van meer dan duizend boeken, die moet ik toch ooit allemaal gelezen hebben… Maar nu dus vrijwel nooit meer. Ik probeer een aantal collega’s een beetje te volgen, maar dat lukt maar zeer matig.
Wat ik wel veel doe is binge-watchen. Ik kijk op verschillende streamingdiensten, in België en Nederland, maar ook daarbuiten (VS, Duitsland, Frankrijk). Dan is het crime wat de klok slaat, heel af en toe eens een docu of ‘true crime’. Ik ben nu eenmaal erg geïnteresseerd in ‘het wezen van spanning’. Hoe is spanning opgebouwd, waar zit de truc, waarom is deze serie/film zo spannend? Allemaal vragen die ik mij stel tijdens het kijken.

Vorig jaar verschenen twee boeken van je hand: Het jaar van de slang en Undercover: Alles of niets. Was dit een bewuste keuze, zo snel achter elkaar?
Dat is min of meer toevallig zo uitgekomen. Het Jaar van de Slang was er, en zowel de uitgeverij als ikzelf hadden niet meer op ‘Undercover’ gerekend. Dat moet allemaal met contracten namelijk, omdat het ooit gebaseerd is op een tv-serie. Voor dit soort projecten kunnen er wel vijf of meer rechthebbende partijen zijn, vandaar dat zoiets erg lang kan duren. Maar omdat de serie in september van start ging, kwam alles op een gegeven moment toch in een stroomversnelling. Het was misschien wat kort op mekaar voor de lezer, maar het ging net.

Undercover wordt natuurlijk direct geassocieerd met de razend populaire tv-serie. Net zoals in de serie volgen we in het boek ook Bob Lemmens in een undercover-opdracht. Kun je meer vertellen over hoe Undercover: Alles of niets tot stand is gekomen en of die connectie met de tv-serie gemaakt wordt terecht is?
De uitgever (Lannoo) heeft dit soort spin-offs van populaire tv-series vaker gedaan, o.a. met ‘Code 37’. Zoals gezegd moet dan eerst met productiehuis, omroep, etc. onderhandeld worden, die kunnen namelijk een aantal voorwaarden stellen. Nu is het zo dat het concept ‘undercover’ natuurlijk niet nieuw is, het is een gegeven voor meer spannende series (en true-crime). In dit geval heb ik alleen de hoofdfiguur Bob Lemmens als ‘seriepersonage’ gekopieerd, al de rest heb ik zelf verzonnen. Tegenspelers, verhaallijn, voorgeschiedenis, etc. Alles is compleet verschillend met de serie. Dat kwam voor het productiehuis ook goed uit, omdat op die manier geen storyline geraakt zou worden. Je moet namelijk bedenken dat de makers toen al drie seizoen in de pen hadden, en dan is het natuurlijk niet leuk als ik er met zo’n boek even doorheen kom crossen.
Maar dus: de tv-serie en het boek hebben niets met elkaar te maken. Alleen de naam is hetzelfde en de hoofdfiguur. Al moet ik die natuurlijk in het boek ook nog omschrijven. Maar goed dat ik dat gedaan heb, want veel lezers kenden (enigszins tot mijn verbazing) de serie niet. Seriekijkers zijn niet per sé lezers en omgekeerd, zo leerde ik.

Je hebt me al verklapt dat er dit jaar waarschijnlijk geen boek zal verschijnen, zit er wel al een nieuw verhaal in de pijpleiding?
Nieuwtje: Undercover gaat – op het laatste moment – wel weer door, met weer een heel nieuw verhaal. Net zoals verleden jaar, is er onlangs pas beslist dat er een volgend boek mag komen. Om die klus te klaren moet ik dus even in mijn handen spuwen. Het is nu begin mei, eind augustus moet het manuscript af zijn. Maar dat gaat nét, dus ik vlieg er vol in. Het speelt weer in Nederlands- en Belgisch-Limburg, en deze keer gaan ze ook nog de Duitse grens over. Mensen die de streek kennen, kunnen dan al zo ongeveer raden waar het boek zich ongeveer afspeelt.

Probeer je interactie met je lezers te hebben of staat dat wat verder van je af?
Zoals je zelf wel gemerkt hebt, ben ik nogal van de interactie. Iedereen mag via mijn website contact met mij opnemen, ik probeer altijd zo snel mogelijk te antwoorden. Ook op Facebook en Twitter ben ik zeer benaderbaar (zie online-gegevens onderaan). Al ben ik op dit moment een beetje klaar met Facebook, dus daar kan wel eens een week overheen gaan. Maar dus: ik vind het erg leuk om met lezers contact te hebben. Dat is toch één van de dingen waar je het als schrijver voor doet.

Wat doe je graag in je vrije tijd?
Ooit ben ik bijna naar het conservatorium gegaan (bastuba), maar uiteindelijk koos ik toch er toch voor om geschiedenis te gaan studeren en ben ik in het onderwijs terecht gekomen. Wel heb ik daardoor het hoogste muziekdiploma gehaald en speel ik nog altijd veel muziek. Meestal als uithulpkracht, niet meer bij een vaste vereniging waar ik zelf lid van ben.
Verder ben ik actief in het schutterijwezen in Limburg, dat is een jeugddroom die ik nog niet zo heel lang geleden pas in vervulling heb laten gaan. Daarmee is mijn vrije tijd wel zo’n beetje gevuld, ik heb ook nog een zoon en een vriendin die ik de nodige aandacht verdienen!

Hoe kom jij deze Corona-periode door? Heb je juist meer inspiratie om te schrijven of lukt het minder?
Schrijven is een eenzaam beroep, dus ik ben stilte en dagenlang thuis zitten wel gewend. Maar op een zeker moment begon ik een pint ergens aan een toog toch ook wel te missen, dus ik ben blij dat de horeca weer open gaat. Al had de coronaperiode voor mij persoonlijk ook iets van ‘heerlijk, er is niets dus ik moet ook niets.’ Ik hoop niet dat ik hiermee mensen beledig, maar zo heb ik het voor een deel wel ervaren.

Waar kijk je heel erg naar uit als alles weer “normaal” wordt?
Zoals gezegd: die pint aan een of andere toog. Aan de rest van de mallemolen zal ik weer opnieuw moeten wennen…

Ik stel graag nog vijf random vragen, gewoon wat in mij opkomt om te antwoorden zoals het in jou opkomt.
Wat is je grootste wens?
 Een spannende romanserie schrijven die zich afspeelt in de Middeleeuwen. Plot ligt klaar, nu nog een uitgever die daaraan durft te beginnen.
Heb je een idool? Ik heb serieus geen idolen. Iedereen is feilbaar, niemand verdient daarom ademloze bewondering. Misschien komt het ook omdat ik nooit tv kijk, al jaren niet meer. En om nu Beethoven of Jan van Eyck te noemen, dat zijn niet echt idolen hoor.
Wat is je lievelingseten? Bloemkool, vlees, aardappelen. Met de bijbehorende sauzen (melksaus en jus). Al probeer ik een paar dagen per week geen vlees te eten, toch blijf ik dat erg lekker vinden.
Ben je een dierenvriend? Nee. De kat van mijn vriendin gedoog ik (met enige gestrengheid), al de rest is vervelend, stinkt, kwijlt of is luidruchtig, meestal zelfs een hoogst ergerlijke combinatie van dit alles.
Bordspel of game-console? Pfff….Ik heb een tijdje Assassins Creed gespeeld, maar mijn consoles konden geen gelijke tred houden met de game-ontwikkeling. Ik speel wel eens Call of Duty met mijn zoon, maar ik heb de touch verloren. Ik ben een trage ouwe zak (excusez le mot).

Is er nog iets wat je kwijt wilt aan de lezers of aan mij?
Nee hoor, heel erg leuk interview! Oja, mijn online-gegevens: www.hugoluijten.be Facebook-pagina: @hugoluijtenparelvisser Twitter: @dnhugo

Bedankt voor je uitgebreide antwoorden, Hugo! We hebben je wat beter leren kennen en zelfs een nieuwtje te weten gekomen! Super leuk.
Volgende week volgt de recensie van een van Hugo’s boeken, de oplettende kijker heeft al gezien welke dit zal zijn.
Niks missen? houdt de socials in de gaten of laat je email adres achter en krijg een mailtje als er een nieuwe blog online staat.

Blogtour Hamley Books: Sandra J. Paul – Onze eerste zomer samen

Bedankt Hamley Books dat ik mocht deelnemen aan de blogtour en voor het recensie-exemplaar.

Sandra J. Paul is een vrouw van vele talenten, en het schrijven in verschillende genres is daar zeker een van.
Als thrillerauteur gooit ze bijna alleen maar hoge ogen en ook naar het feelgood-genre heeft ze een uitstapje gemaakt, zij het met een twist.
Met Onze eerste zomer samen stapt ze in de Young Adult poel en Sandra zou Sandra niet zijn als ze ook hier haar stempel op zal drukken.

Mila komt op een stormachtige avond oog in oog te staan met Daniel, een oud-klasgenoot die sinds enkele jaren het dorp verlaten heeft.
Hij is terug om zijn ernstig zieke vader op te zoeken en zijn lot blijkt in Mila’s handen te komen liggen als zij hem een lift besluit te geven en hun auto van de weg raakt.
Daniel wordt echter niet wakker in het ziekenhuis, maar in een klooster dat Dominic tot zijn Domein heeft gemaakt.
Mila is maar wat dankbaar voor Dominic en zijn hulp, maar Daniel krijgt direct de kriebels bij deze vreemde gast.
Waarom zijn zij hier en wat wil hij van hen?

Onze eerste zomer samen is vanaf de eerste pagina een page-turner.
Spannende gebeurtenis na spannende gebeurtenis volgt elkaar op en je wordt direct in het verhaal gezogen.
Niet alleen de spanning, ook de manier van schrijven zorgt ervoor dat je over de pagina’s vliegt.
Uiteraard zorgt Sandra ook weer voor de nodige twists die de lezer sterk aan het denken zetten.
De verspringen in perspectief zorgen daarnaast ook weer voor een aparte kijk op de hele zaak en een bijna ontembare nieuwsgierigheid.
Zelfs het einde is niet wat je denkt en hoewel je dit moet liggen als lezer – ik ben er persoonlijk geen fan van – past het perfect bij het verhaal.

Spanning, intriges, mysterieuze en charismatische personages en een plot dat alleen als Sandra J. Paul-waardig omschreven kan worden.
Onze eerste zomer samen zorgt ervoor dat deze Young Adult een feestje is om te lezen.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️

Bekendmaking auteur van de maand, mei: Hugo Luijten

We zijn alweer in de vijfde maand beland en dat betekent dat we alweer de vijfde Auteur van de maand bekendmaken!
De eerste keer dat wel een mannelijke auteur hebben, en wel: Hugo Luijten.
De in Nieuwstadt (Limburg, NL) geboren Hugo Luijten debuteerde in 2015 met zijn verhalenbundel Baby C., die verhalen bevat over zijn zoon met een aangeboren stofwisselingsziekte.
Sinds 2016 werkt hij als fulltime auteur, maar in het verleden heeft hij in het onderwijs gewerkt en schreef hij columns voor oa. Dagblad de Limburger en het Parool.

Bibliografie:
Baby C. (2015)
Offer voor een verloren zaak (2017)
Verast (2018)
De Brexitmoorden (2019)
Het jaar van de slang (2020)
Undercover: Alles of niets (2020)

Volgende week gaan we wat dieper in op wie Hugo Luijten is.
Hij is voor mij vrij “nieuw” dus ik ben heel benieuwd om hem wat beter te leren kennen.

Bekendmaking winactie auteur van de maand: april

April is al een paar dagen voorbij, dat betekent dat het tijd is om de maand af te sluiten en – nog belangrijker! – de winnaar van Helsinki bekend te maken.
Ik wil Nathalie Pagie bedanken voor haar medewerking, leuk dat we een kijkje mochten nemen in je (schrijf)wereld en dat we wat meer te weten zijn gekomen over je.
Ik heb Helsinki met veel plezier gelezen en ik ga er vanuit dat de winnaar er ook lekker in zal duiken.
Bedankt aan Boekerij voor het beschikbaar stellen voor het recensie-exemplaar en het exemplaar voor de winactie.

De winnaar is geloot, via een naamloot-site op internet en is dus volledig willekeurig gekozen. 
Ze heeft voldaan aan de voorwaarden dus ik mag bekendmaken dat:

TWAATJES_BOOKS

Helsinki van Nathalie Pagie zal ontvangen, gefeliciteerd!
Stuur je mij even een mailtje (jaimyseatsleepread@gmail.com) en ik zorg dat het boek er zo snel mogelijk aan komt.

Bedankt voor het meedoen!

Recensie Eva Nagelkerke – De perfecte engel

Ik ontving van Harper Collins een vooruitlees-exemplaar van De perfecte engel, en dat was zeker geen straf! Bedankt.

Na het daverende succes van Stille wateren, die op de shortlist van de Hebban thrillerprijs 2020 terecht kwam, waren fans razend enthousiast en nieuwsgierig naar De perfecte engel, het tweede boek van de twee zussen die samen Eva Nagelkerke vormen.

Lisa krijgt een enorme schok te verwerken als haar vriend, met zijn koffer in de hand vertelt verliefd te zijn op een ander. Hij gaat bij haar weg en dat betekent dat Lisa en haar dochter Ariel op zoek moeten naar een andere woonruimte.
Zo komt ze terecht bij Noelle en Sander, waar ze gaat inwonen als nanny om voor hun dochter Bo te zorgen.
Het is niet haar ideale baan, maar ze hebben een dak boven hun hoofd en Bo is een heerlijk kind dat het ook nog eens super goed met Ariel kan vinden.
Toch komen er al snel kriebels.
Noelle is overbezorgd over Bo en Bo heeft op haar buurt last van verschrikkelijke nachtmerries.
Als klap op de vuurpijl wordt het Lisa al snel duidelijk gemaakt dat iemand haar weg wil hebben.
Maar ze kan Bo toch niet zomaar achterlaten?

Eva Nagelkerke heeft de gave om de lezer vast te grijpen bij de eerste pagina en pas los te laten op de allerlaatste.
Het is vooral geschreven vanuit Lisa’s perspectief. Je ziet de wereld echt door haar ogen. De beklemming op de afgelegen boerderij, de overbezorgdheid van Noelle en de vragen of er werkelijk iets mis is met Bo of dat er meer achter zit.
Ook de bedreigingen en het “advies” om het huis te verlaten gaan niet in de koude kleren zitten en al deze aspecten samen zorgen ervoor dat je je afvraagt wat er in het huis speelt.
Af en toe lezen we een perspectief van Sander of Bo, wat het verhaal weer een heel andere kijk geeft en de radertjes weer laat draaien.
Het zorgt ervoor dat je constant door wilt blijven lezen om erachter te komen hoe de vork in de steel zit.
De vele wendingen zorgen ervoor dat je constant op het verkeerde been gezet wordt en de nieuwsgier en de vragen stapelen zich op.
De spanning is door het hele verhaal goed te voelen, het is beklemmend en zorgt voor een bepaald onderbuikgevoel.
Er speelt zo veel en het is werkelijk een constante achtbaan van wendingen en emoties.

Lisa is het personage dat het meest is uitgewerkt. Hierdoor en doordat we het verhaal vooral vanuit haar oogpunt volgen lijkt het alsof we een deel van haar worden. De overige personages leren we allemaal door haar ogen kennen, maar kunnen we wel afgaan op haar bevindingen?
Het is moeilijk om er de vinger op te leggen.
Het zorgt voor een stukje mysterie waardoor je je afvraagt of iedereen wel te vertrouwen is.
Op het einde begint het plot samen te komen en lijken we achter de waarheid te komen.
Maar ook deze ontknoping gaat gepaard met een scala aan twists die je weer 360 graden laten draaien.
Het is duidelijk dat er diep over is nagedacht en het is schitterend uitgewerkt.
Zelfs als je denkt te weten hoe het zit, wordt ervoor gezorgd dat je nog een aantal keren aan jezelf gaat twijfelen.

De perfecte engel is een psychologische thriller op zeer hoog niveau.
Het verhaal is beklemmend en meeslepend, het plot meesterlijk doordacht en de personages niet zoals ze lijken.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Blogtour Hamley Books: Lotte van den Noort – Unsinkable

Bedankt Hamley Books voor het recensie-exemplaar en dat ik mag bijdragen aan de blogtour van Unsinkable.

Wie kent haar niet: de Titanic, het onzinkbare schip dat zonk na een botsing met een ijsblok.
We hebben allemaal de film gezien, we kennen het verhaal. Maar is dit ook echt zo?
Lotte van den Noort schreef Unsinkable gebaseerd op een theorie die het verhaal dat we kennen op losse schroeven zet.

in Unsinkable volgen we Katherina, Kitty, Thompson die haar leven in duigen heeft zin vallen. Ze besluit het heft in eigen handen te nemen en wat van haar leven te maken en met haar verloofde haar heil te zoeken in Amerika. Als ze een vacature ziet voor kamermeisjes op de Titanic, besluit ze dat dit de perfecte manier is om haar nieuwe leven te beginnen.
Haar ouders zijn niet van haar plan gecharmeerd, Kitty is immers nog maar 16 en zelfs haar broer Colin probeert er alles aan te doen om Kitty niet aan boord te laten stappen.
Echter heeft hij heel andere beweegredenen.

Het boek draait natuurlijk om de Titanic, en de theorie die ons ervan “moet overtuigen” dat er meer achter het zinken van het schip zit dan een ijsberg, maar ook de personages zijn heel goed uitgewerkt en leren we erg goed kennen. Ze krijgen allemaal een achtergrond en de beweegredenen waarom ze bepaalde dingen doen komen daardoor ook goed over. Het zijn en worden echte mensen van vlees en bloed en de impact van het verhaal is groter door hoe de personages zijn neergezet.
Hoewel we allemaal een verwachting hebben van hoe het verhaal zal verlopen, omdat we het kennen, gebeuren er toch een aantal dingen die ik zeker niet zag aankomen en ondanks dat we de uitkomst weten is het verhaal heel spannend en enigszins onvoorspelbaar.
Er gebeurt zoveel meer dan je verwacht waardoor het heel makkelijk is om je zeer snel middenin het verhaal te plaatsen.

Unsinkable is een boek waarvan heel veel mensen zeer hoge verwachtingen hadden en ik durf met zekerheid te zeggen dat Lotte van den Noort deze echt heeft kunnen waarmaken.
Unsinkable is meer dan een complottheorie, het is een verhaal dat je meeneemt op een van de grootste avonturen.
Of je in de theorie gelooft maakt trouwens helemaal niet uit, of je aan het oorspronkelijke verhaal vasthoudt ook niet.
Het is een verhaal wat meer te vertellen heeft en wat ook zonder de hoofdlijn onderwerpen heeft die je aan het denken zetten.
Niet alles is zoals het lijkt en in Unsinkable kan je dit op vele manieren toepassen.
Het maakt veel emoties los. Ongeloof, woede, achterdocht, verdriet en het onvermijdelijke “wat zou ik gedaan hebben” zorgen voor verbondenheid met het verhaal.

Naast een waanzinnig verhaal is Unsinkable ook een lust voor het oog. De hardcover is prachtig en ook aan de binnenzijde is weer veel aandacht besteedt. Het geeft net dat beetje extra, de luxe van de Titanic komt over op de bladzijden van Unsinkable.

Unsinkable geeft de ultieme leeservaring. Een krachtige en spannende theorie, verwoord en vertolkt door meeslepende personages, verpakt in een prachtige cover.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Nog een heleboel recensies te gaan in de blogtour! Houd ze in de gaten ☺️

Recensie Nathalie Pagie – Helsinki

In de derde week van Auteur van de maand: de recensie. Bedankt Boekerij voor het recensie-exemplaar van Helsinki.

In Helsinki probeert rechercheur Talinn erachter te komen wat er acht jaar geleden met haar vermiste tweelingzus Reval gebeurt is. Zij verdween spoorloos op klaarlichte dag in Helsinki.
Het heeft jaren geduurd voordat ze eindelijk weer de moed had om Helsinki te bezoeken, maar ze voelt dat het tijd is.
Talinn komt echter direct in een moord-onderzoek terecht waarbij het lijkt alsof haar collega’s niet de onderste steen boven willen halen.
Ook lijkt het alsof ze niet echt bij het onderzoek betrokken wordt.
Is dit omdat ze de nieuweling is of speelt er meer?

De personages worden stuk voor stuk goed neergezet en dit is ook wel nodig. Het zijn niet heel veel karakters die we leren kennen, maar hun namen blijven niet meteen hangen dus het is belangrijk dat we het van hun kenmerken hebben.
Hierdoor duurt het ook even voor je echt in het verhaal zit. Het heeft een soort intro waar je doorheen moet zodat je een beeld krijgt van de omgeving en de personages.
Toch voel je de spanning wel gelijk. Het lijk wordt op een opmerkelijke plek gevonden en ook de manier waarop en hoe het toegetakeld is maakt veel los. Gelijk voel je dat er misschien meer achter kan zitten. De zoektocht is begonnen.

Hoewel we het verhaal vooral lezen van uit Talinn, krijgen we ook andere invalshoeken te zien die weer een extra beeld geven op het verhaal en het onderzoek. Het zorgt ervoor dat je nieuwsgierigheid aangewakkerd wordt en dat je langzaam een idee krijgt van waar het plot naartoe gaat.
Natuurlijk laat Pagie niet direct het achterste van haar tong zien en is het vooral speculeren naar hoe dit af gaat lopen.
Het plot blijkt heel goed doordacht en hoewel het soms niet duidelijk is door de twists en turns komen de lijntjes samen tot een heel sterk verhaal.

Helsinki heeft het allemaal: spanning, intriges, sterke personages en een sterk plot.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️

Recensie Sebastian Fitzek – Het geschenk

Namens VrouwenThrillers las ik Het geschenk van Sebastian Fitzek. Deze recensie verscheen dan ook oorspronkelijk op Vrouwenthrillers.nl – Bedankt, ook aan The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Fitzek debuteerde in 2006 met De therapie en brengt sindsdien jaarlijks minstens een boek uit. Al zijn boeken bereiken de bestseller top tien en het is dan ook een wonder dat ik er nog geen gelezen had. Het geschenk is mijn kennismaking met Fitzek.

Milan kan niet lezen. Iets waar hij zelf heel erg mee zit en wat hij pertinent voor de buitenwereld geheim wilt houden. Ook zijn vriendin weet van niks en dit grote geheim zorgt voor de nodige relatie-strubbelingen. Als Milan een meisje achter in een auto ziet zitten met een betraand gezicht en een briefje tegen het raam, heeft hij uiteraard geen idee wat erop staat. Wel voelt hij aan alles dat dit meisje hulp nodig heeft. Een achtervolging door Berlijn brengt Milan in gevaarlijke situaties waarbij niets is wat het lijkt.
Het geschenk is meesterlijk geschreven. Het zet je constant op het verkeerde been, maar draait direct weer om zodat je niet te lang op een dwaalspoor blijft. We leren veel over Milans verleden, iets waar hij zelf ook pas achter komt als hij achter het meisje in de auto aan gaat. Je vraagt je voortdurend af of Milan wel is wie hij denkt dat hij is en wat de link is met het meisje. Of is het echt alleen een toevallige samenloop van omstandigheden?. Deze vragen blijven maar rondspoken. Het maakt dat je niet alleen aan het boek gekluisterd zit en door moet lezen, het zuigt je ook echt de wereld van Milan in. Je weet immers net zo veel, of net zo weinig, als hijzelf. De connectie met het hoofdpersonage is daarom heel sterk. Langzaam komen de lijntjes samen en lijken we de ware reden achter deze tocht te ontdekken. Toch heeft Fitzek nog enkele geschenken in petto, onder andere in de vorm van een plottwist.


Het geschenk is precies dat, een cadeautje voor de psychologische thrillerliefhebber. Het is diep, verontrustend, verwarrend en razend spannend.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

interview Auteur van de maand: Nathalie Pagie

Je schrijft al een hele tijd, in 2013 kwam je eerste thriller De toneelclub uit. Heb je altijd al willen schrijven? Of wilde je als kind iets anders “worden”?
Op de basisschool wilde ik al journalist worden en dat is ook gelukt. Niet lang na de Academie voor Journalistiek in Tilburg ben ik op een krantenredactie terecht gekomen. Ik ontdekte al snel dat het toch niet voor mij was. Schrijven en actualiteit waren zeker mijn ding, maar ik vond het ook hard om de waarheid te moeten optekenen. Bijvoorbeeld, als een wethouder een fout had gemaakt en er persoonlijk helemaal doorheen zat, vond ik het zielig hem met naam en toenaam in de krant te zetten. Dat moet wel, natuurlijk, en het is goed dat we een vrije pers hebben die schrijft waar het op staat. Ik put liever uit mijn fantasie dan uit de waarheid, laat mij maar schrijver zijn. (In mijn boeken kan ik overigens wel hard zijn, zolang het niet ‘echt’ is heb ik met narigheid geen probleem).

Je schrijft fulltime, naast de zorg voor je gezin, en ik denk dat we allemaal wel je schrijfplek hebben gezien! Plan je vaste tijden in dat je gaat schrijven, of schrijf je als het uitkomt?
Ik schrijf elke doordeweekse dag, ongeveer van half tien tot half vijf. Daarna is de koek op, is mijn hoofd leeg. Het is echt een kwestie van plannen, want naast het schrijven moet nog veel meer gebeuren. Dat weet iedereen met een gezin. Veel vrijdagen zijn trouwens gereserveerd voor de opleiding scenarioschrijven die ik volg bij ScriptAcademy, ik sport drie keer in de week, heb een vaste wandelavond met een vriendin en ik zit op drumles 😊 

Je boeken spelen zich allemaal in een bepaald land af. Nu heb ik je al eens horen vertellen dat het stiekem ook je reislust is die dit aanwakkert, omdat je zo ook in desbetreffend land op onderzoek uit “moet” gaan.
Heb je een lijstje met landen die je wil bezoeken of over wil schrijven, of hoe beslis je dit?
Wordt het verhaal dan geschreven in deze plaats, of beslis je eerst wat het verhaal gaat worden en komt daarna het kiezen van de omgeving?

Er zijn nog veel landen die ik wil bezoeken, in IJsland en Argentinië ben ik nog nooit geweest. Het schijnt er schitterend te zijn. En ik zou graag nog eens terug willen naar Australië, Nieuw-Zeeland en de VS. Ierland is het favoriete land van mijn man Martijn, ik vind het daar ook fijn. Ik weet niet wat me zo aantrekt in andere landen, het even weg zijn van thuis vind ik heerlijk, nieuwe energie opdoen, sfeer opsnuiven, mooie natuur, lekker eten… wie houdt er niet van? Ik zuig de indruk van een land in me op en maak er graag gebruik van voor een nieuw boek. Mede daarom plaats ik elk verhaal, elk boek in een ander land. Dat houdt het voor mij en voor de lezer dynamisch. Voor Paradijsvogels heb ik geput uit mijn herinneringen aan mijn tijd op Aruba, daar was ik jaren eerder geweest. Hetzelfde geldt voor IJsengel (dat speelt in Zweden). Maar bijvoorbeeld voor De Trip ben ik naar Hawaï gereisd. Een goed excuus, toch?

De trip is tot nu toe het laatst verschenen boek met Tara en Diego in de hoofdrol. Zit een vervolg in de planning?
Tara en Diego zijn zeker nog niet klaar. Het is jammer dat ik niet meerdere boeken tegelijk kan schrijven, ik moet steeds kiezen welk verhaal voorrang krijgt. Na het vorige avontuur van dit duo schreef ik nog Noordkaap en Helsinki en ik ben nu met Camping Oosthoek bezig. Wat hierna volgt… ik weet het nog niet, maar Tara en Diego komen hoe dan ook terug. 

Ik heb Helsinki pas net uit en dan komt er het nieuwtje dat er alweer een nieuw boek onderweg is: Camping Oosthoek! Begrijp me niet verkeerd, ik ben er hartstikke blij mee en ik kijk er nu al naar uit, maar je hebt er een flinke vaart in! Hoe doe je dit? Zitten verhalen al geruime tijd in je hoofd of ga je zitten en begin je dan te fantaseren?
Aan fantasie en inspiratie geen gebrek! Vaak begint het bij mij met een land, een locatie, dan volgen de personages en een specifiek probleem of thema. Wil ik iets met een ontvoering (IJsengel) of een seriemoordenaar (Helsinki)? Soms kan een bepaald beeld ook het begin zijn van een verhaal, dat was bijvoorbeeld zo bij Casa Familia, waarvan ik de lugubere scène aan tafel (aan het eind van het boek, ik verklap niks) al voor me zag 😊 Geen idee wanneer de bron is opgedroogd, voorlopig schrijf ik lekker door. Ook aan series en films.

Aan auteurs die zowel series en standalones schrijven, stel ik graag de vraag: wat heeft je voorkeur, het schrijven van een serie of het schrijven van een standalone?
Een standalone schrijven heeft het voordeel dat je helemaal blanco kunt beginnen. Bij een serie zit je vast aan het verleden en karakter van je personages. Het is allebei een leuke uitdaging en heerlijke bezigheid. Als ik echt moet kiezen, kies ik voor de standalone.

Heb je er ooit over nagedacht om een uitstapje te maken naar een ander genre?
Ik houd van spanning en crime, dus thrillers liggen mij het best. Horror kan ook mooi zijn, ik zit op dit moment volle bak ik The Walking Dead op Netflix, tien seizoenen zombies, heerlijk! Chicklit, feelgood en romance zijn nu niet mijn ding, maar zeg nooit nooit… (hoewel, nooit.)

Je bent een auteur die graag een connectie heeft met haar lezers. Je bent vaak op evenementen en bent altijd in voor een foto of handtekening. Mis je deze interactie in tijden van Covid, en wat mis je het meest?
Ik mis de evenementen enorm! Mijn laatste twee events voordat Corona roet in het eten kwam gooien, waren de Huishoudbeurs en het Boekenbal en van allebei heb ik genoten. Alleen maar schrijven is redelijk saai als je het niet kunt afwisselen met dit soort kersen op de taart, waarbij je collega’s en lezers ontmoet. De Libelle Zomerweek vind ik ook altijd zo’n feest, de Boekenbeurs Antwerpen en natuurlijk het signeren in de boekwinkels door het hele land. Dat doe ik normaalgesproken graag en vaak, hoe vermoeiend het soms ook kan zijn. Het is gewoon leuk met liefhebbers over (mijn) boeken te praten, ik hoop dat het snel weer kan.

Waar kijk je naar uit als we weer meer de deur uit mogen? 
Zodra het kan ga ik met mijn man en vrienden uit eten en de kroeg in. Op vakantie. Een ronde wielrennen en dan een terras aandoen. Spinningles bij mijn favo instructeur. Naar een muziekfestival, zoals Breda Live en mijn jaarlijkse meezing-hoogtepunt Tranen van Van Cooth 😊

Ook aan jou stel ik graag vijf random-vragen:
Citytrip of strandvakantie?
Citytrip (strand vind ik eventjes fijn, niet een hele dag)
Laptop of computer? Computer (mijn werkcomputer is een oudje zonder internet en daar doe ik het al tien thrillers goed op). De laptop is dan wel weer handiger voor Netflix en Prime Video.
Wat is de gekste kleur waarin je je haar al eens hebt geverfd? Eh… ik ben niet zo gek qua haarkleur, geloof ik. Ooit was het zwart en ik heb ook blonde plukken gehad, maar ik denk dat donkerbruin me toch het beste staat. Mijn dochter (Amber, 13) daarentegen is flink aan het experimenten, die heeft nu gebleekte lokken en het staat nog goed ook.
Wat is je lievelingsdier? Laatst zat ik in een schrijfhuisje met uitzicht op een weiland met twee alpaca’s, die waren super cute. 
Houd je van koken? Ik houd van lekker eten, dus ben vaak in de keuken te vinden. Uit eten gaan vind ik altijd fijn. Glas wijn erbij, top. 

Bedankt voor je medewerking aan het interview. Is er nog iets wat je kwijt wilt aan de lezers of aan mij?
Lekker lezen, allemaal en heel graag (zo snel mogelijk) tot ziens in de boekhandel!

Bedankt voor het leuke en informatieve interview, Nathalie. We zijn weer leuke dingen over je te weten gekomen.
Volgende week volgt mijn recensie van Helsinki, dus houdt vooral alle socials in de gaten!

Recensie Franziska Weissenbacher – Graf 521

Van LetterRijn ontving ik een recensie-exemplaar van Franziska Weissenbacher – Graf 521, bedankt.

Laura en Hans zijn partners bij de recherche, maar ze zijn sinds kort ook een romantisch koppel.
Na lange tijd heeft Laura zich open durven stellen voor Hans en ze genieten samen. Nadat ze ternauwernood aan de dood zijn ontsnapt tijdens hun werk en elkaar dus bijna kwijt waren, hebben ze besloten om overplaatsing aan te vragen.
Zo komen ze samen in Den Bosch terecht, wat wel even wennen is voor de Amsterdammers.
Ook is Laura hier geen hoofd meer, maar dit weerhoud hen er zeker niet van om er het beste van te maken.
Al gauw worden hun kwaliteiten op de proef gesteld als ze een bizarre moordzaak onder handen krijgen.
Er worden twee lijken in een graf gevonden, in de Sint Jan-kathedraal.
Ze zitten er nog maar net in of een derde lijk wordt gevonden.
Rustig hun nieuwe woonplaats en werkplek verkennen zit er dus niet in, ze worden gelijk in het diepe gegooid.

De spanning zit er gelijk goed in bij de vondst van de twee lijken.
Wat doen zij samen in een graf, in een kathedraal en wie is hier verantwoordlijk voor?
De bizarre plaats delict geeft het verhaal een origineel tintje.
We leren daarnaast de pastoor en de overige kerkgangers goed kennen en ondanks dat het zich afspeelt in het huis van God, valt het reuze mee met het Katholieke aspect. Dit maakt dat het ook voor mensen die niks met het geloof hebben, fijn te lezen is.
We leren niet alleen alleen de kerkgangers kennen, maar ook de hoofdpersonages en de overige personages worden goed neergezet. Het is duidelijk uit welk hout ze gesneden zijn en hun persoonlijke kenmerken kunnen je gelijk aantrekken. Het is heel makkelijk om ze als echte mensen te zien.
Ook de onderlinge relaties en nieuwe vriendschappen worden mooi opgebouwd.
Langzaamaan leren de collega’s elkaar kennen, maar ook voor de pastoor is een mooie rol weggelegd.

De vraag naar het hoe en wat blijft door het hele verhaal aanwezig, niet alleen bij de lezer, maar zeker ook bij het team. Er komen steeds meer aanwijzingen maar de dader is nog niet in zicht, om nog maar te zwijgen over het motief.
Hoewel het plot zich echt pas ontrafelt op het einde, dacht ik al vrij snel een linkje door te hebben.
Gaandeweg het verhaal zorgt Franziska Weissenbacher er echter voor dat ik toch nog een aantal keren twijfel aan mijn bevindingen en van links naar rechts geslingerd wordt.
Is het wel wat ik denk?
Of niet?
Is er een connectie?
Zit ik verkeerd?
Het zorgt ervoor dat ik heel nieuwsgierig wordt en blijf waardoor ik het boek graag zo snel mogelijk uit wil lezen.
Vaak vinden auteurs het jammer dat zij veel tijd en werk in een boek steken en een (snelle) lezer het vaak in enkele dagen uitheeft. Geloof me als ik zeg, dat dit echt een compliment is.
Graf 521 is zo’n boek.
Het leest lekker door, heeft een vaartje waardoor het niet langdradig wordt, weet de lezers vast te houden mede door de ontwikkeling van de personages maar ook door de vertwijfeling over het plot.
Je leest het in een rap tempo uit en ik vind dat heerlijk in een boek.
Wat ik ook heel erg leuk vind is als de titel duidelijk wordt gaandeweg het verhaal, wat hier ook het geval is. Het is een klein grapje, wat past bij de humor van de personages in het boek en het voor mij een extra tintje geeft.

Het verhaal van Laura en Hans lijkt nog lang niet uit en ik ben dan ook heel benieuwd of we nog meer van hen mogen gaan lezen. Ik kijk er alvast naar uit, mocht dit het geval zijn.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️