Wrap-up november ’22

Stapeltje fysieke gelezen boeken november ‘22

Het zit er bijnaaaaa op! Nog een dikke maand te gaan en het jaar is gewoon alweer voorbij. Zo cliché, maar zo waar: de tijd vliegt. Mijn Reading Challenge haalde ik al ruimschoots, maar ik ben toch wel benieuwd waar ik uiteindelijk op uit ga komen.
In ieder geval kon ik in november alweer 13 boeken erbij tellen, wat mijn tussenstand op 169 brengt.
Hieronder een lijstje met het aantal sterren en een link naar de bijbehorende recensie of korte review.

157. Fedor de Groot – Novitsjok 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/04/recensie-fedor-de-groot-novitsjok/

158. Louise Bay – Mr. Mayfair 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/05/recensie-louise-bay-mr-mayfair/

159. Britt van der Jagt – Op zoek naar… jou 🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/08/recensie-britt-van-der-jagt-op-zoek-naar-jou/

160. Gregg Olsen – Onze moeder was een seriemoordenaar 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/08/recensie-gregg-olsen-onze-moeder-was-een-seriemoordenaar/

161. Astrid Boonstoppel – Wees Lucie 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/08/recensie-astrid-boonstoppel-wees-lucie-auteur-van-de-maand-november/

162. Kaat de Kock – Bruiloft in de B&B 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/10/recensie-kaat-de-kock-bruiloft-in-de-bb/

163. Theo-Henk Streng – Dochter van de onderwereld 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/12/recensie-theo-henk-steng-dochter-van-de-onderwereld/

164. Marieke Douwes – Als water en vuur 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/14/blogtour-marieke-douwes-als-water-en-vuur/

165. Emma Haughton – De retraite 🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/25/recensie-emma-haughton-de-retraite/

166. Ryanne Veldkamp – Breekpunt 🧡🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/25/recensie-ryanne-veldkamp-breekpunt/

167. Inge van Prooijen – Singlereis 🧡🧡🧡
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2022/11/28/recensie-inge-van-prooijen-singlereis/

168. Diane Busink – Een quaet vermoeden 🧡🧡
De recensie van Een quaet vermoeden komt komende maand online. Houd zeker de blog en de socials in de gaten als je benieuwd bent waarom dit boek bij mij niet zo lag.

169. Sexy Santa Stories #2 (verhalenbundel)
Nicole Schelling – Secret Santa girl 
Benthe verwacht niet veel van de aankomende kerst. Ze is pas gedumpt en heeft geen grote plannen. Totdat een onverwacht appje krijgt, die Kerstavond in een heel ander licht zal zetten. 
Benthe ontpopt zich van een rustige, preutse dame tot een sexy vamp. Geleidelijk aan zien we haar transformeren en de spanning en erotiek wordt op deze manier ook opgebouwd. Nicole Schelling heeft een enorme beeldende manier van schrijven die in deze novelle helemaal tot zijn recht komt.  Secret Santa girl is hot en steamy en eindigt met een hoogtepunt. 
Lana Lain – Santa, Baby!
Als Hailey op blind date wordt gestuurd doet ze er in eerste instantie alles aan om er onderuit te komen. Uiteindelijk besluit ze toch te gaan, ze heeft immers niets te verliezen. 
Het verhaal leest als een feelgood met uiteindelijk een goede portie erotiek. 
Het verhaal lijkt niet om de erotiek te draaien maar het is natuurlijk een leuke en hete bijkomstigheid.
Ik zat zo in het verhaal dat het ontzettend abrupt eindigde en ik eigenlijk helemaal nog niet klaar was.. 
Vada Mickael – Perfect uit balans 
De vrijgezelle Sanne wordt op haar werk altijd de richting uit gestuurd van de mannen die er verschijnen. Zo ook als er een nieuwe, vrijgezelle vader verschijnt. Maar met deze woest aantrekkelijke man heeft ze verder helemaal niets. 
Een kort verhaal met inhoud, is wat vooral duidelijk wordt bij het lezen van ‘Perfect uit balans’. Er is veel werk gelegd in het uiteenzetten van de personages en hun achtergrond waardoor er direct een dieper laagje aangesneden wordt. Het erotische aspect is iets anders aanwezig dan in de andere verhalen, maar daardoor juist verfrissend en zeker niet minder sexy. 
Suzanne van Bilderbeek – Trio voor kerst
Mila heeft er niet zo heel veel zin in, hét kerstfeest in Club Kerstboom. De halve vriendengroep heeft afgezegd en uiteindelijk is ze alleen met David en Ellis, en vooral die laatste blijkt alles behalve blij met Mila’s aanwezigheid. Uiteindelijk verloopt de avond echter heel anders dan ze in eerste instantie gedacht had.
Wat mij betreft is the best for last bewaard in deze bundel. ‘Trio voor kerst’ is niet alleen ontzettend hot en steamy maar heeft ook wat verrassende wendingen in het verhaal. Kortom: op en top genieten!

Ik las deze maand bijna alleen maar recensie-exemplaren (alleen Sexy Santa Stories kwam van mijn TBR) en dat zal komende maand hetzelfde zijn. Ik wil namelijk graag alles wat ik dit jaar ontvangen heb ook dit jaar afronden. Bereid je dus voor op lekker veel recensies komende maand!

Recensie Diane Busink – Een quaet vermoeden

Bedankt Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar van ‘Een quaet vermoeden’.

‘Twee vrouwen hebben vrijwel tegelijkertijd een angstaanjagend visioen. De een is Elsa, een huisarts die op een kruispunt in haar leven staat. Om verder te gaan zal ze moeten afrekenen met haar verleden. Een mysterieuze ontmoeting in Salzburg brengt haar op het spoor van een eeuwenoud geheim in een klein dorp in de Liemers. Ze ontrafelt het geheim, dat haar meeneemt naar de tijd van de tempelridders en de 16e eeuw maar ook haar persoonlijke bestemming steeds dichterbij brengt. Bij haar speurtocht krijgt Elsa hulp van Marit, door dorpsgenoten beschouwd als ‘geestesziek’. Als Marit ineens verdwijnt blijkt er een beklemmende waarheid achter haar waan te schuilen.’ 

De flaptekst lijkt heel duidelijk, maar het verhaal is dat voor mij totaal niet.
Er wordt ontzettend veel gewisseld in perspectief, tijd en plaats waardoor het heel erg lastig is om in het verhaal te komen. De historische aspecten en het rare gedrag van de personages hebben iets dat mij blijft aantrekken, maar ik moet echt moeite doen om het verhaal uit te lezen.
De personages zijn heel breed uiteengezet en dat gaat veel verder dan alleen Elsa en Marit. We lezen zowel passages uit het verleden als passages die zich nu afspelen die een compleet beeld moeten vormen van hun als persoon maar het is mij niet altijd direct duidelijk in welk tijdsbestek we ons bevinden en dat maakt de personages erg warrig. De dingen die zij doen zijn voor mij ook totaal onlogisch en hoewel alles tot een bepaald punt en een bepaalde uitleg leidt, kan ik daardoor geen connectie met hen krijgen.

Ditzelfde geldt voor het plot. Ook dit is ontzettend breed uiteengezet maar er zit totaal geen chronologie in waardoor ik de tel meer dan eens kwijt raak. Ook zijn er passages en ontmoetingen die uit het niets lijken te komen en bij mij ook weer voor meer verwarring zorgen.
Ik bleef lezen omdat ik wilde uitpuzzelen wat er achter het verhaal van Elsa en Marit zat dus het verhaal heeft wel iets van aantrekkingskracht en wekt toch nieuwsgierigheid op.
Toch kon ook de ontrafeling van het verhaal mij niet verbluffen en blijf ik vooral met veel vragen achter. Iets dat wellicht zo bedoelt is?
Diane Busink heeft een fijne schrijfstijl die je op geheel eigen wijze meeneemt in het verhaal. Helaas kon ook deze me dit keer niet soepel door het verhaal leiden en blijkt Een quaet vermoeden voor mij geen match.

Beoordeling: ❤️❤️

Recensie Inge van Prooijen – Singlereis

Van De Verhalenfabriek ontving ik een vooruitleesexemplaar van ‘Singlereis’, het debuut van Inge van Prooijen dat 27 november uitkwam. Bedankt voor dit recensie-exemplaar.

Coco is happy single en heeft het helemaal gehad met de koppelpogingen van haar vriendinnen. Ze besluit een singlereis te boeken en haar vriendinnen tot die tijd een koppelstop op te leggen. Het reisje komt als geroepen en ze kijkt er naar uit om op avontuur te gaan en misschien wel nieuwe vrienden te maken.

Het beeld van Coco wordt al direct goed geschetst door Inge van Prooijen. Door middel van haar gedachtes, haar daden, haar afkeer tegen daten en alles wat ze al meegemaakt heeft tijdens de koppelpogingen van haar vriendinnen. Op het eerste oog komt Coco over als een flierefluiter die gewoonweg niet in de liefde gelooft, maar naar mate het verhaal vordert wordt duidelijk dat daar toch meer achter zit. Coco wordt zo een personage met diepgang en ergens gun je het haar om weer in de liefde te gaan geloven.
De overige personages worden ook goed neergezet, de een wat uitgebreider dan de ander maar dit is helemaal in lijn met het verhaal.
De plot verloopt een beetje zoals verwacht, maar dat is helemaal niet erg. Het is genieten van het verhaal, van de overpeinzingen van Coco en de dingen die ze zichzelf wijsmaakt. Daarnaast is het ook genieten van de omgeving, want dat deze veel moois te bieden heeft is al snel duidelijk. Door de beeldende omschrijving lijk je als lezer zelf ook even op reis te zijn en de drie weken die de singlereis duurt, vliegen voorbij.
Het is een verhaal waar je snel inzit en dat lekker doorleest. De luchtige schrijfstijl, met een vleugje humor, van Inge van Prooijen past hier perfect bij.

Singlereis is een fijn verhaal om even tussendoor te lezen en mee weg te dromen. Het neemt je mee op reis en laat zien dat je niet op zoek hoeft te zijn naar liefde om hem te vinden.

Beoordeling: 🧡🧡🧡

Recensie Ryanne Veldkamp – Breekpunt

Bedankt April Books voor het recensie-exemplaar van ‘Breekpunt’.

Als Nikkie de kans krijgt om als prive-verpleegster bij de geblesseerde tennisprof Josh aan het werk te gaan, ziet ze dit in eerste instantie niet helemaal zitten. Voor het geld en de afwisseling besluit ze het toch te doen.
Al snel is ze ontzettend gek op Josh’ zoontje Dean, maar Josh zelf lijkt een arrogante kwal die van niemand iets wilt aannemen. Toch ontwikkelt ze langzaam gevoelens voor hem en ook hij lijkt te ontdooien maar beiden dragen een flinke rugzak met zich mee, die het niet makkelijk maakt om gevoelens toe te laten.

Dat het boek een zware lading heeft, is gelijk bij de proloog al duidelijk. Het is fijn om te weten dat het een boek gaat zijn met inhoud, een boek dat dieper gaat dan de flaptekst laat denken.
Gedurende het verhaal komt dit ook telkens terug. Nikkie heeft namelijk last van flashbacks, die haar mee terugnemen naar een ontzettende zware periode in haar leven. Het geeft de lezer de kans om dit verleden van Nikkie ook te leren kennen. Daarnaast neemt het dus een ontzettende diepgang met zich mee, niet alleen voor het personage Nikkie, maar ook voor het verhaal. Dat laatste wordt vooral duidelijk in haar omgang met Josh.
Josh heeft op zijn beurt ook het nodige meegemaakt, waardoor hij vooral overkomt als een ontzettende hork, maar dit eigenlijk helemaal niet is. Nikkie lijkt de enige te zijn die tot hem door kan dringen.
Ook Josh’ rugzakje en verhaallijn zorgen voor een diepere laag in het verhaal.
Als lezer leer je de personages dus ontzettend goed kennen wat je echt een connectie met hen geeft.
Het gebruik van wisselende perspectieven draagt hieraan bij en geeft de lezer bovendien een kijkje in hun hoofd.

Ondanks dat het verhaal dus meerdere onderwerpen heeft die zwaarder aanvoelen, voelt het lezen van het verhaal niet zo aan. Ryanne Veldkamp heeft een gemoedelijke schrijfstijl die je fijn meevoert door het verhaal. Het blijkt de ideale combi tussen diepgang en relaxed lezen. Het is een verhaal waar je snel in zit en die je nieuwsgierig houdt naar wat er gaat komen.
De plot strijkt zich uit over het hele verhaal, het leeft tijdens het lezen. Het heeft niet bijster veel verrassende wendingen maar doet ook geen moment voorspelbaar aan. Ook dit blijkt een ideale combi te zijn.
Breekpunt is een verhaal dat diep gaat, en ook voor de lezer verschillende emoties zal losmaken. Het is een boek dat me brandende ogen bezorgde, van zowel moeilijke als mooie momenten. Ik ben niet alleen ontzettend benieuwd naar het volgende deel in de serie maar ook naar ander werk van Ryanne Veldkamp.

Beoordeling: 🧡🧡🧡🧡

Recensie Emma Haughton – De retraite

Namens VrouwenThrillers las ik De retraite. Deze recensie verscheen dan ook oorspronkelijk op vrouwenthrillers.nl Bedankt, ook aan Luitingh Sijthoff, voor het recensie-exemplaar.

Journalist Emma Haugton timmerde al aardig aan de weg als YA-auteur. Haar boeken werden genomineerd voor de Carnegie Medal en Amazon Book Awards en door de Sunday Express en The Independent verkozen tot de beste boeken van het jaar. Inmiddels heeft ze ook de thrillervijver betreden met haar boeken Het donker en De retraite.

Als Zoey na een zware avond stappen niet direct weet waar ze is als ze wakker wordt, gaan er niet direct alarmbellen rinkelen. Is ze met een leuke man meegegaan? Hebben zij en haar vrienden nog ergens een after-party gehouden? Erg veel herinnert ze zich echter niet van de avond ervoor.
Al snel komt ze erachter dat ze niet meer in New York is, maar in een villa, midden in de middle of nowhere. Ze blijkt in de Sanctuary te verblijven, een ontzettend luxe toevluchtoord. Wat ze daar doet zou ze niet weten, hoewel ze houdt van een drankje en een feestje, is ze zeker niet verslaafd. En dat ze geen geld heeft om dit verblijf te betalen staat bovendien buiten kijf.
Hoog tijd om uit te zoeken waar ze precies is en nog belangrijker: waarom.

Bij het lezen van De retraite valt er gelijk een gordijn van spanning over de lezer heen. Het niet-weten van het hoofdpersonage heeft iets ontzettend mysterieus en zorgt dat de nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd.
Echter blijkt dit niet van erg lange duur, want het verhaal komt langzaam op gang. Zowel Zoey als de lezer worden heel erg lang in onwetendheid gehouden en waar het vast bedoeld is om de lezer te blijven aantrekken zorgt het juist voor langdradigheid. Ondanks de vlotte schrijfstijl en de relatief korte hoofdstukken leest het boek niet gemakkelijk door. Ook de personages laten niet het achterste van hun tong zien, waardoor het erg moeilijk is om een beeld van hen te vormen. Het past daarentegen wel bij het verhaal, niemand vertelt graag over zijn moeilijkste periodes en laat dat juist de reden zijn waarom men daar is. Het draagt bij aan het mysterie van de Sanctuary maar maakt tegelijkertijd dat er moeilijk een connectie met de personages en dus het verhaal te maken is. De omgeving is juist wel ontzettend goed uitgebeeld en waarbij het bij de bewoners vooral voor rust moet zorgen, jaagt de beklemming van de afgelegen villa de lezer juist op de kast.
Er zijn dus meerder aspecten die het verhaal een zekere spanning geven, maar het lijkt er vooral door het ontbreken van snelheid in het verhaal niet helemaal uit te komen.
Pas tegen het einde ontvouwt de plot zich en hoewel er een zekere diepgang te bespeuren valt, had dit juist wat dieper uitgewerkt mogen worden. Er wordt immers lange tijd naar dit moment toegewerkt maar de echte climax blijft uit.
De retraite is een verhaal dat een echte thrillerlezer waarschijnlijk zal teleurstellen.

Beoordeling: 🧡🧡🧡

Blogtour: Marieke Douwes – Als water en vuur

Bedankt Marieke Douwes en HarperCollins voor het recensie-exemplaar van ‘Als water en vuur’ voor mijn deelname aan de blogtour.

Weer terug in één van mijn favoriete (boek)plaatsjes: Westzand. In dit tweede deel volgen we Maggie, die we in Iets nieuws onder de zon al leerde kennen als de zus van Fernando. Het is dus niet alleen leuk om terug te zijn in Westzand, maar ook om de inmiddels bekende personages weer terug te zien, al volgen we dus nu iemand anders, de rest van de inwoners van het kleine kustdorpje komen ook nog ruim aan bod.
In principe is het mogelijk om Als water en vuur als standalone te lezen, maar het is natuurlijk veel leuker om Iets nieuws onder de zon ook gelezen te hebben.

In dit tweede deel volgen we dus Maggie, die de schrik van haar leven krijgt als Renze opeens weer voor haar neus staat. Zes jaar geleden vertrok hij nogal abrupt uit Westzand, waardoor hij Maggie met een gebroken hart achter liet. Het heeft haar veel tranen en moeite gekost, maar ze kan zeggen dat ze door de jaren heen over hem heen gekomen is. Toch blijkt het heel anders als ze plots weer oog in oog met hem staat. Hij is nog steeds woest aantrekkelijk en lijkt zich daarnaast niet bewust te zijn van Maggie’s verdriet om zijn vertrek al die jaren geleden.
Langzaam krijgen de twee weer een band, die uit noodzaak lijkt te ontstaan, en al snel heeft Maggie door dat Renze een verandering heeft ondergaan. Wat is er met hem gebeurd dat hij de man is geworden die hij nu is? En maakt hem dat toch weer potentiëel vriendjes-materiaal, of juist totaal niet?

Zoals gezegd is Westzand echt een van mijn favoriete plaatsjes geworden. Het is er heerlijk vertoeven aan de zee en op het strand, iets wat echt goed overkomt uit het verhaal. Wat ik heel erg leuk vind is dat we meegaan met de jaargetijden en we Westzand dus nu in een koudere sfeer te lezen krijgen. Het maakt dat ik me nog beter kan inleven in het verhaal en het echt lijkt alsof ik me zelf in Westzand begeef. Ook de personages zijn weer fijn thuiskomen. Doordat Westzand een klein plaatsje is, kent iedereen elkaar en dat ervaar je als lezer ook zo. Het is dus totaal niet moeilijk om je een voorstelling van de personages te maken, zeker niet als je Iets nieuws onder de zon ook al gelezen hebt. Renze is echter een nieuw personage in het boek, maar hij is dus geen vreemde in Westzand. Ook dit is een leuk aspect, voor de lezer is er dus nieuws te ontdekken maar de dorpsbewoners kennen hem al, waardoor je een breed beeld van hem krijgt.
Toch blijkt er in zijn geval iets meer onder de oppervlakte te schuilen. Zijn verhaal brengt diepgang mee in het boek en zorgt ervoor dat er momenten zijn waarop verschillende emoties los komen, zowel bij de personages als bij de lezer.
Het maakt dat Als water en vuur wat dieper gaat dan Iets nieuws onder de zon deed, wat zeker geen onaangename toevoeging is.
De soepele schrijfstijl van Marieke Douwes zorgt ervoor dat je toch gemoedelijk door het verhaal glijdt en dat ook de diepere stukjes, makkelijk te lezen zijn.
Wat ik ook heel mooi vind is hoe de titel steeds terugkomt in het verhaal. Het past er zo goed bij!

Als water en vuur is een feelgood die je meeneemt naar de kust maar je toch een gevoel van thuiskomen geeft. Het heeft de juiste ingrediënten om je lekker op de bank te houden met een dekentje en je favoriete warme drankje. Uiteraard ben ik ook dit keer weer ontzettend benieuwd naar het volgende deel, dat tevens (jammer genoeg!) het laatste zal zijn in ‘De duinen van Westzand-serie’.

Beoordeling: 🧡🧡🧡🧡

Neem ook een kijkje bij de overige bloggers.

Recensie Theo-Henk Steng – Dochter van de onderwereld

Bedankt Theo-Henk Streng, en H!P Publishing, voor het recensie-exemplaar van ‘Dochter van de onderwereld’.

Nikki is geen doorsnee tiener. Ze is namelijk de dochter van een van de meest beruchte mannen in het land: penoze-baas Jaap Verdonk. Jaap is de dans onlangs ontsprongen op een lange gevangenisstraf en sindsdien is het enigszins rustig in het gezin. Maar dan wordt deze rust ruw verstoord als Jaap geliquideerd wordt.
Ondanks al het slechts dat haar vader deed, bleef hij natuurlijk Nikki’s vader en zij wil er dan ook achter komen door wie hij vermoord is.

Het is verfrissend om het verhaal eens vanuit een ander perspectief te lezen. We maken het hele wereldje vanuit de ogen van Nikki mee, die er eigenlijk altijd buiten gestaan heeft. Nu haar vader er niet meer is wil ze er meer over te weten komen, maar de volwassenen om haar heen proberen haar er zoveel mogelijk buiten te houden. Het maakt dat Nikki zelf op onderzoek uitgaat, wat haar sterke karakter benadrukt. Ze lijkt niet bang te zijn voor wie ze gaat tegenkomen, zelfs nu ze de consequenties weet. Het geeft haar tegelijk iets roekeloos, wat ook heel erg goed bij haar leeftijd en levenswijze past. Nikki is een personage dat dus goed overkomt.
Voor de overige personages is dit niet direct van toepassing. Het past echter perfect in het verhaal, het is namelijk niet duidelijk wie er een dubbele agenda heeft en in feite kan iedereen Jaap geliquideerd hebben, vriend en vijand. Het maakt dat je het gevoel hebt voorzichtig te moeten zijn, een gevoel dat eveneens goed overeenkomt met het verhaal en zijn personages.

De plot blijkt behalve ontzettend spannend en stoer te zijn, ook diepgang te hebben. Het verhaal loopt niet zoals ik dat verwacht had wat het voor mij extra aantrekkelijk maakt. De wending die Theo-Henk Streng heeft aangebracht is niet alleen onverwacht maar ook ontzettend realistisch en laat daarmee gelijk een nog breder beeld van de onderwereld zien. Er zijn ontzettend veel mensen betrokken bij een criminele organisatie en nog meer mensen die er uiteindelijk de gevolgen van onder ogen moeten komen. Dat brede geheel heeft de auteur dus ontzettend goed weten over te brengen.

Dochter van de onderwereld is een verhaal dat je gelijk aantrekt. Het is direct spannend, en zuigt je helemaal mee de diepte in. Het is een verhaal dat erom vraagt in één ruk uitgelezen te worden en vanwege de lengte, een slordige 90 bladzijden, is dit ook zeker mogelijk.

Beoordeling: 🧡🧡🧡🧡

Recensie Kaat de Kock – Bruiloft in de B&B

Bedankt Hamley Books voor het recensie-exemplaar van Bruiloft in de B&B.

Hanne heeft haar draai in de Ardennen helemaal gevonden. Het gaat goed met de B&B, ze is gelukkig in haar relatie met Remi en ook met haar moeder en vriendinnen gaat het goed. Ze plant op dit moment zelfs de bruiloft van haar vriendin Kristie, die in de B&B gehouden zal worden.
Een super drukke, maar wel ontzettend leuke tijd. Totdat er toch wat dingetjes roet in het eten dreigen te gooien. Niet alleen het plannen van de bruiloft zorgt voor drukte. Als Julia, een andere vriendin van Hanne, opduikt in de volgeboekte B&B met een groot geheim en Nathan, de vriend van Hannes moeder, ook nog in het ziekenhuis belandt, komt er opeens wel heel veel op haar bordje. Maar Hanne zou Hanne niet zijn als ze er alles voor zou doen om haar geliefden te helpen.

Het is weer heerlijk thuiskomen in het derde boek in de reeks met Hanne en haar B&B in de hoofdrol.
De omgeving zorgt ervoor dat ik mezelf ook weer even op vakantie waan en het geeft meteen een relaxte sfeer af, ondanks de drukte die Hanne zelf ervaart in haar leven. Het is ook leuk om alle personages weer voorbij te zien komen, die stuk voor stuk als vrienden zijn gaan aanvoelen. Ze worden in dit deel echter niet meer heel uitgebreid neergezet, als lezer moet je ze echt “kennen” van de voorgaande delen. Het is dan ook raadzaam om de eerdere delen gelezen te hebben alvorens Bruiloft in de B&B te lezen. Ook qua verhaallijn is dit fijner. Je krijgt zo een veel beter beeld van wat er zich al allemaal afgespeeld heeft en dat geeft het huidige verhaal meer diepgang.
Het verhaal zit weer boordevol liefde, vriendschap en nieuwe uitdagingen. Het zijn niet altijd positieve dingen waar ze mee te maken krijgen, maar er wordt wel altijd geprobeerd om dit met liefde en positiviteit op te lossen. De vraag is natuurlijk of dit wel allemaal gaat lukken.
Naast hoofdpersonage Hanne, kregen we in Zomer in de B&B al meer over Kristie te lezen. In Bruiloft in de B&B wordt daar Julia aan toegevoegd. We kenden haar natuurlijk al als vriendin van Hanne en Kristie die elke maand komt logeren in de B&B, maar nu wordt ook haar verhaal wat meer uitgediept.
Het is ontzettend leuk om op deze manier wat meer in de levens van iedereen te infiltreren. Ook zorgt de komst van Julia voor de kennismaking met een nieuw personage, en dat is er niet zomaar een…

Bruiloft in de B&B is wederom een heerlijk verhaal waar je je lekker in kan onderdompelen. De fijne schrijfstijl van Kaat de Kock zorgt ervoor dat het verhaal goed doorvloeit en dat je ongedwongen kan genieten van wat er allemaal staat te gebeuren. Ik kan wel zeggen dat ik gek ben op deze serie en echt uitkijk naar een nieuw deel.

Beoordeling: 🧡🧡🧡🧡

Recensie Astrid Boonstoppel – Wees Lucie (Auteur van de maand, november)

Bedankt Blossom Books voor het recensie-exemplaar van Wees Lucie.

Lucie en haar moeder Hedwig zijn vier handen op een buik. Ze hebben al in heel wat steden en dorpen gewoond en zijn altijd op elkaar aangewezen geweest. Wie haar vader is, weet Lucie niet maar daar zit ze niet zo mee. Zolang ze haar moeder heeft, komt alles goed.
Als ze het dorpje Cressville aandoen is Lucie in eerste instantie niet heel gecharmeerd van het plaatsje. Maar dan ontmoet ze Jo, Fraser en Takeo met wie ze al snel bevriend raakt.
Nog nooit heeft ze zich ergens, of met iemand anders dan haar moeder, zo goed gevoeld.
Het maakt dat ze iets minder aandacht heeft voor haar moeder, die op haar beurt iets voor Lucie probeert achter te houden.

Wat vooral centraal staat in deze ‘shortie’ is de band tussen moeder en dochter. Het gaat dieper dan de gemiddelde moeder/dochter-relatie en is ontzettend mooi om te lezen. Ik ben ook heel lang alleen geweest met mijn moeder en kan me dus ontzettend goed in Lucie vinden. Haar moeder staat echt op een voetstuk en ondanks dat Hedwig redelijk excentriek is, heeft ze zich nog nooit voor haar geschaamd, wat denk ik op die leeftijd een hele prestatie is. Wees Lucie is dus echt een ode aan het moederschap, maar maakt intussen ook ruimte voor andere onderwerpen. Het gemis van een ouder, verliefdheid, ziekte en verlies maken hun opwachting. Het zijn onderwerpen die Wees Lucie nog intenser maken, zeker in combinatie met de ontzettende hechte band tussen Lucie en Hedwig.
Hoewel het boek dus een trieste ondertoon heeft, heeft Astrid Boonstoppel haar best gedaan om het verhaal niet te zwaar te schrijven. Het is in begrijpelijke, duidelijke taal verwoord en ondanks de zwaarte leest het boek heel makkelijk weg.
Het is een prachtige manier voor jongeren om kennis te maken met deze onderwerpen maar ook met hun eigen gevoelens. Want dat Wees Lucie iets zal losmaken, is duidelijk.
Tegelijkertijd is het een boek dat je zal laten nadenken. Personage Lucie stelt levensvragen, die je als lezer automatisch ook naar een antwoord laat zoeken.

Astrid Boonstoppel sluit haar dankwoord af met de zin: “Ik hoop dat een plek is waar jij je thuisvoelt.”
Een zin die in weinig woorden, veel over het boek zegt.
Het maakt niet alleen de diepgang van het boek duidelijk maar laat ook zien dat alles met elkaar samenhangt en dat er niets in het verhaal zit, zonder reden.
Wees Lucie is een boek dat je niet zomaar dichtslaat, het is een ‘kort’ boek dat meer dan een volwaardig verhaal vertelt.

Beoordeling: 🧡🧡🧡🧡

Recensie Gregg Olsen – Onze moeder was een seriemoordenaar

Bedankt Lind&Co voor het recensie-exemplaar van Onze moeder was een seriemoordenaar voor mijn deelname aan de blogtour.

De zussen Nikki, Sami en Tori hebben alles behalve een zorgeloze kindertijd en jeugd gehad. Hun moeder was verre van wat een moeder hoort te zijn en de dingen die zij hebben moeten doorstaan en hebben moeten zien, zou niemand ooit moeten meemaken, laat staan een kind.
Toch is dit precies wat er gebeurde en Onze moeder was een seriemoordenaar neemt de lezer stap voor stap mee.

Een waargebeurd verhaal recenseren vind ik altijd wat lastiger. Het verhaal zelf is namelijk zoals het is, dus er is niet perse sprake van een plot dat je kunt ontleden of personages die wel of niet goed overkomen.
Dat maakt dat ik het vooral over de opzet zal hebben, hoe het verhaal is neergezet en hoe het op mij is overgekomen.
Onze moeder was een seriemoordenaar is opgedeeld in verschillende delen, die de lezer inzicht geeft in dit verhaal dat bol staat van de gewelddadige en sadistische uitbarstingen van moeder Shelly.
We beginnen bij het begin en leren Shelly goed kennen. Waar je bij sommige daders vaak uit de achtergrond kan halen waarom ze zijn geworden zoals ze zijn geworden, vind ik dit bij Shelly totaal niet duidelijk.
Zit het in haar bloed? Zijn het toch de omstandigheden van een gebroken gezin? Het is desondanks goed om dit stuk achtergrond te hebben, ook al verklaard het haar gedrag niet. Het geef een stuk historie mee en maakt vooral veel duidelijk over de mensen rondom Shelly.
We worden daarna stapsgewijs meegenomen in de terreur die Shelly over het gezin laat gaan.
Het verhaal wordt niet verteld vanuit een bepaald persoon, maar heeft wel zinnen en passages die door de dochters, of andere familieden zijn vertelt. Het maakt Onze moeder was een seriemoordenaar een persoonlijk verhaal, dat vertelt lijkt te zijn vanuit diegene die het meegemaakt hebben.

Het lezen van Onze moeder was een seriemoordenaar is ontzettend heftig. De mishandelingen die Shelly uitvoert zijn heel expliciet beschreven maar ook het psychische aspect is heel breed uitgemeten.
Hoe ze volwassen mensen zó manipuleerde dat ze met hen kon doen wat ze wilde, zonder dat ze ertegenin gingen of zelfs weggingen is bijna onwerkelijk. Maar natuurlijk ook wat het psychisch met haar dochters deed, dat ze dit moesten ondergaan, moesten aanzien en soms zelfs aan mee moesten werken.
Ook werd niet elke dochter hetzelfde behandelt, of mishandelt. Het was Shelly’s manier om een kloof tussen hen te drijven wat haar gelukkig nooit is gelukt. Het maakt wel dat ze niet allemaal hetzelfde over hun moeder denken en andere gevoelens jegens haar koesteren, maar ook dit doet niets af aan de onderlinge sterke band die ze hebben.

Dat Nikki, Sami en Tori ontzettend sterke dames zijn staat buiten kijf. Hoe ze toch voor zichzelf hebben durven kiezen en hun moeder tot een halt hebben weten te roepen is bewonderenswaardig.
Onbewust heeft Shelly hier juist een bijdrage aan gehad. In plaats van volgzame, bange vrouwen, zijn het sterke vrouwen geworden, die een eigen leven hebben gecreëerd en het monster hebben durven aanpakken.

Beoordeling: 🧡🧡🧡🧡

Neem zeker ook een kijkje bij de overige bloggers.