Recensie Faber & Pedersen – Hoogzomer

Ik mocht deelnemen aan de leesclub die Thrillzone organiseerde rondom het boek Hoogzomer van Faber & Pedersen. Bedankt, ook aan Harper Collins, voor het recensie-exemplaar.

Juncker woont nog steeds in Sanstedt, waar hij het plaatselijke politiekorps leidt. Hoewel hij nu alleen in zijn ouderlijk huis woont, heeft hij het nog niet eigen gemaakt. Stiekem voelt zijn oude huis, waar zijn vrouw nu alleen woont nog steeds als zijn huis en ookal heeft ze kenbaar gemaakt te willen scheiden, hoopt hij nog steeds ergens dat het weer goedkomt tussen hen.

Signe worstelt nog steeds met haar verleden. Ze kan heel moeilijk los laten wat tussen haar en haar collega is voorgevallen en sinds hij haar leven heeft gered enkele maanden geleden is deze relatie alleen maar moeizamer geworden. Hoe kan ze een man dankbaar zijn die ook slechte dingen op zijn geweten heeft?
Ondertussen loopt de relatie tussen haar en haar man ook nog steeds stroef en geeft ze haar collega ook hier de schuld van.

In dit deel komt Junckers ex-vrouw Charlotte meer in beeld. Als journaliste stuit ze namelijk op een verhaal, wat zeker het onderzoeken waard is. Het heeft te maken met de gebeurtenissen in Winterland, het vorige deel in deze serie, waardoor het wel een must is om deze vantevoren gelezen te hebben. Het is gedetailleerd genoeg beschreven om van het verhaal an sich niks te missen, maar het is fijner en leuker als je het vorige deel ook gelezen hebt. Het geeft net dat beetje extra aan het verhaal en zorgt ervoor dat je Hoogzomer net wat dieper leest.
Toch had dit deel van mij wat verderop mogen komen. Het is snel om direct in het volgende boek alweer op een eerder onderwerp door te gaan. Het was leuker geweest als er enkele boeken overheen gegaan waren en het hele gebeuren dan nog eens terug kwam. Nu voelt het alsof ik twee verhalen vlak na elkaar lees met hetzelfde plot en hoewel het zeker niet slecht is voelt het herkauwd en zeker niet meer origineel.
Mede daardoor houdt het mijn aandacht niet echt vast en vind ik het moeilijk om door te blijven lezen.

Hoewel Charlotte dus meer in beeld komt, wordt ze als personage niet echt diep uitgewerkt.
Ze blijft vrij oppervlakkig en het enige wat we echt van haar zien is de “werk-Charlotte”. We komen er niet echt achter wat zij nou vind van haar breuk met Juncker en ondanks dat Juncker deel uitmaakte van de zaak die Charlotte nu onderzoekt, houdt hij zich er ver buiten.
Signe daarentegen heeft er vrijwel direct oren naar als Charlotte haar benadert en besluit haar te helpen met het onderzoek.
Al heel snel wordt duidelijk dat dit niet zonder gevaar is, maar eenmaal nek-diep erin is er geen weg meer terug.
Juncker houdt zich in Sanstedt met een moord bezig die, vooral voor hem, heel wat voeten in de aarde zet. Hij kent het slachtoffer persoonlijk en hij weet niet altijd goed hoe en of hij de zaak objectief kan behandelen.
Ondertussen leren we wel steeds meer over hem. Zeker als zijn dochter op bezoek komt en zij door de muur heen lijkt te breken.
We zien hem evolueren van een stugge man, naar een man die er meer over nadenkt hoe hij over komt op andere mensen en hoe hij hun laat voelen.
Ook komt er langzaam meer boven over zijn band met zijn vader en hoe dit hen beide gevormd heeft.

Er gebeurt dus vrij veel in Hoogzomer en soms komt het op mij nogal chaotisch over. De verschillende verhaallijnen lijken niet allemaal iets met elkaar te maken te hebben en zijn ook niet allemaal even diep uitgewerkt. Wellicht komen ze ook hierop weer terug in een later deel, maar het maakt dat ik Hoogzomer niet makkelijk te lezen vind.
Ik ben wel benieuwd naar het volgende deel, mede omdat ik nieuwsgierig ben of er meer duidelijkheid over de personages komt maar ook omdat ik dus benieuwd ben of een van de verhaallijnen ook nu weer een staartje gaat krijgen.
Ik zal dus zeker het volgende deel gaan lezen, al zal het niet direct bovenop mijn stapeltje belanden.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️



Recensie Catherine Steadman – De verdwijning

Namens Vrouwenthrillers las ik De verdwijning, het nieuwste boek van Catherine Steadman. Deze recensie verscheen dan ook oorspronkelijk op Vrouwenthrillers.nl Bedankt, ook aan Xander, voor het recensie-exemplaar.

Catherine Steadman is een Britse actrice die in 2018 in de pen kroop. Ze schreef haar debuut De duik, volgde met Mr. Nobody en schreef nu De verdwijning.
Een boek dat niet uit kon blijven als actrice en auteur en waar ze zoals ze zelf zegt nog nooit zo weinig en veel onderzoek naar heeft moeten doen.

Mia is een veelbelovende Britse actrice die door haar rol als Jane Eyre genomineerd wordt voor een BAFTA. Naar aanleiding daarvan stromen de audities binnen en waagt ze zich naar LA, voor het ‘grotere werk’. Haar relatie is net op de klippen gelopen en ze voelt dit dan ook als een perfect moment om even voeten in andere aarde te zetten. Eenmaal in LA valt het haar al snel op dat het anders is dan in het nuchtere Engeland. De mensen, hun normen en waarden, hun vriendelijke overkomen: het heeft een raar smaakje.
Als ze op een van haar eerste audities de sprankelende Emily tegenkomt denkt ze haar eerste vriend in LA gevonden te hebben. Totdat Emily opeens in geen velden of wegen meer te bekennen is.
Ze is verdwenen. 

De verdwijning heeft gelijk een bepaald spannend tintje dat ervoor zorgt dat je direct in het verhaal komt en ook door wilt blijven lezen.
De verbreking van Mia’s relatie komt nogal abrupt en vreemd over en de hele situatie met Emily volgt dat in een rap tempo op. Voeg daar de mysterieuze Nick aan toe, die direct na de verdwijning op het toneel verschijnt en de chaos is compleet.
Toch lijkt het verhaal niet helemaal uit de verf te komen. De verbroken relatie wordt een paar keer aangehaald en zoals gezegd is de manier waarop nogal twijfelachtig, maar een echte toevoeging aan het verhaal lijkt deze lijn niet te zijn. Ook blijft het lang onduidelijk wat Nicks rol in het geheel is en waarom hij steeds op de juiste plek lijkt te zijn. De verhaallijn rond Emily is echter zo spannend en intrigerend dat het andere op de achtergrond verdwijnt en je lijkt af te stevenen op een heel sterk plot.
Catherine Steadman maakt gebruik van weinig personages, waarvan alleen Mia echt diepgang krijgt. Het beeld van haar is heel sterk en ondanks dat ze overkomt als een stabiel en nuchter persoon, weet Steadman het zo te draaien dat er toch getwijfeld wordt aan haar realiteitszin.
Het speelt zich tenslotte af in LA en is niet iedereen daar een beetje gek? 

De spanning loopt op het einde echt op, langzaam komen de puntjes op de i en lijkt de razernij compleet.
Toch blijkt de uiteindelijke plot wat slap. Het is goed bedacht en ook goed uiteengezet maar toch lijken hier en daar enkele details en diepgang te missen. Ook lijken sommige personages of verhaallijnen als opvulling gebruikt te zijn en komen deze niet tot hun recht in het verhaal.
Er wordt nog even een specifiek en expliciet onderwerp aangesneden, maar ook dit komt naar mijn mening niet echt tot uiting.  
De verdwijning is razend spannend en heel vlot te lezen, maar mist diepgang en lijkt soms wat op losse schroeven te staan. Een verhaal wat daardoor helaas niet blijft hangen.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️

Blogtour Hamley Books: Pen Stewart – Onderuniversum

Vandaag sluit ik de blogtour af die Hamley Books organiseerde rondom Onderuniversum van Pen Stewart. Bedankt voor het recensie-exemplaar.

Het jaar 2665.
Julian leeft samen met zijn vriendin Kim in een geheel veranderd Amsterdam. Zij zitten daar bij het leger maar kunnen moeilijk aarden omdat zij oorspronkelijk vanuit de stofsleuven komen.
Ze worden niet door iedereen als volwaardige collega’s gezien en vanuit hun eigen standpunt vertrouwen ze zelf ook bijna niemand.
Als het op een avond gruwelijk mis gaat en Kim verdwijnt gaat Julian op avontuur om haar te vinden maar niets kon hem voorbereiden op wat hij allemaal tegen zou komen en nog erger: wat hij allemaal te weten zou komen over de wereld die hij dacht vrij goed te kennen.

Je wordt meteen in de wereld van Julian en Kim geslingerd en hoewel alles heel uitgebreid en beeldend beschreven is, heb ik even nodig om me echt in het verhaal in te leven.
Er is geen inleiding die je enig idee geeft waar je naartoe gaat, maar je wordt direct in het diepe gegooid. Het mooie van een boek in de toekomst schrijven is dat je als auteur je fantasie helemaal los kan laten. De kunst is echter om het tot een geloofwaardig geheel te maken.
Tot op zekere hoogte is dit Pen Stewart zeker gelukt.
De reden achter de aardkanteling en het ontstaan van de stofsleuven is helemaal niet vergezocht. De manier waarop er hedendaags met het milieu omgegaan wordt, kan (zal?) zeker jaren later voor veel problemen zorgen.
Het is dus ook een actualiteit die terug komt in Onderuniversum.

“Het klimaatmoeras had hen geconfronteerd met de rotzooi die de mens op Aarde had aangericht, de ecosystemen die ze honderden jaren geleden hadden verwoest.”

Het eerste deel van het boek houdt me dan ook zeker in zijn greep. Ik ben heel benieuwd wat er nog gaat komen en wie of wat er werkelijk achter de verdwijning van Kim zit.
Maar zodra Julian het onderuniversum bereikt verliest het boek zijn grip op me.
Het wordt steeds moeilijker bij te houden waar we ons precies bevinden en hoe het allemaal uit hoort te zien. Ook is me niet helemaal duidelijk hoe dit alles ontstaan is. Ik moet helaas zeggen dat op dit punt de geloofwaardigheid voor mij flink zakt.
Het zorgt er ook voor dat mijn animo om verder te lezen daarmee zakt.
Ik moet me een beetje door het stuk heen worstelen.
Als het einde in zicht komt lijken er wat lijntjes bij elkaar te komen en worden er een hoop dingen duidelijk.
Dit zorgt ervoor dat ik toch nieuwsgierig ben geworden naar het volgende deel in de reeks: De drie Einsteins, want dat het verhaal nog niet voorbij is, is duidelijk.
Ik heb toch een soort band gekregen met Julian en ik ben dan ook heel benieuwd wat er verder met hem gaat gebeuren. Hoe zit hij in elkaar? Komt hij er zelf ook achter en hoe zal zich dit uiten?

Een dystopie, een verhaal in de toekomst.. Het blijft heel persoonlijk qua lezer wat je wel en wat je niet “gelooft”. Daarom is het ook moeilijk om dit verhaal in geloofwaardigheid uit te drukken.
Deze recensie omschrijft echter hoe ik Onderuniversum ervaren heb.
Het is een verhaal met potentie, maar ergens verliest het zijn charme.. om dan toch weer op te krabbelen en me nieuwsgierig te maken naar meer.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️

Recensie Op het randje van geluk (bundel)

Bedankt voor het recensie-exemplaar Books & Butterflies

Books and Butterflies komt weer met een gezellige verhalenbundel waar verschillende auteurs een kort verhaal voor hebben geschreven.

Al is gezellig misschien niet het beste woord om te gebruiken, want het eerste verhaal heeft gelijk een heftig onderwerp.
Anne May schrijft met haar Bruidsboeket van scherven een kort verhaal dat diepe impact maakt. Het laat zien dat zelfs op de zwaarste en trieste momenten van het leven, liefde leidt.

Op het randje van geluk van Alex Peeters heeft een vrolijker tintje, wat de liefde voor de medemens, of het nu een man of een vrouw is, mooi weergeeft.
Daarnaast staat hierin vriendschap centraal en wat er gebeurt als deze vriendschap meer dreigt te worden.

Alleen samen van Cecile Koops neemt je even mee op reis, weg van de waanzin en dat is precies wat Josie ook nodig heeft. Een vreemde wending zorgt er echter voor dat ze niet alleen op een hotelkamer belandt en bewijst dat je een boek zeker niet altijd op zijn cover moet beoordelen.

Bloesems en bagels van Ellen Ooms neemt je ook mee op een tripje en hoewel het eigenlijk een werkaangelegenheid is, laat dit verhaal zien dat liefde geen tijd en plaats kent en al zeker geen kantoor-uren.

Tot slot weet Corina Dekker met Zijn stille wens nog een gevoelige snaar te raken. Ook dit verhaal heeft een heftig en triest tintje, maar bewijst ook weer dat het belangrijk is om je hart te volgen.
Het leven is kort dus grijp je geluk!

Het zijn korte verhalen, die je snel uitleest maar die in enkele rake zinnen wel vaak de spijker op de kop slaan.
Verhalen die je op een rustig momentje, voor het slapen gaan of ’s morgens bij een kop koffie even kan lezen maar die wel de hele dag kunnen blijven hangen.
Het is duidelijk dat de auteurs weer hun best hebben gedaan om dit laatste te realiseren en ik kan zeggen dat het in mijn geval ook zeker gelukt is.
Het voordeel van zo’n bundel is dat er ook altijd wel iets leuks voor iedereen bij zit.
Het zijn vijf uiteenlopende verhalen met allemaal hun eigen charme.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️



Recensie Arne van der Linden – Het project

Recensie Auteur van de maand, juli: Arne van der Linden – Het project. Bedankt Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Alans fijne leventje valt in duigen als zijn moeder, vermoord, in Parijs wordt aangetroffen en zijn vader niet veel later voor moord wordt opgepakt en achter tralies verdwijnt. 
Zijn begeleider Graham zorgt dat hij zo veel mogelijk in het gareel blijft maar dat blijkt niet makkelijk. 
Als hij zich voor de zoveelste keer in de nesten heeft gewerkt komt hij voor de keuze te staan: naar een delinquentengesticht gestuurd worden of zich inschrijven voor een spionage-programma. 
Alan kiest eieren voor zijn geld en komt op het Necropolis terecht, waar hij samen met andere probleem-jongeren wordt klaargestoomd voor een carrière als geheim agent. 

We leren Alan direct kennen, precies zoals hij en zijn leven zijn: doordrenkt van spanning en sensatie.
Het zet meteen de toon voor de rest van het verhaal, je wordt er gelijk in meegezogen.
Er gebeurt direct veel en hoewel niet alles direct uitgelegd wordt, is het duidelijk dat ons genoeg te wachten staat.
Het verhaal draait vooral om Alan en het is dan ook vanzelfsprekend dat hij als hoofdpersonage heel sterk neergezet wordt. Het is al gauw duidelijk welk vlees we in de kuip hebben en het maakt dat Alan direct een plekje in je hart krijgt.
De overige personages leren we minder goed kennen, maar we komen genoeg te weten om ook over hen een mening te kunnen vormen en ze goed in het verhaal te kunnen plaatsen.

Naast de aandacht voor het hoofdpersonage is er ook veel werk besteedt aan de beschrijving van de omgeving. Het Necropolis wordt zo beschreven dat je jezelf leerling waant in het mega-complex.
Ook de lessen die Alan en zijn medeleerlingen volgen worden zo uit de doeken gedaan dat je niet alleen de inspanning kan voelen maar dat zelfs bijna de blauwe plekken die ze oplopen zichtbaar worden.
Het is duidelijk dat Arne van der Linden veel aandacht aan details besteedt heeft.

Het plot lijkt al snel duidelijk maar is desondanks niet voorspelbaar. 
Hoewel er een zekere verwachting is van wat komen gaat, zitten er een aantal elementen in die het verhaal een eigen draai geven en die je als lezer bij de les houden. 
Het einde lijkt het spektakel te worden waar we allemaal op gewacht hebben, maar eigenlijk is dit pas het begin. 
Als eerste deel van deze duologie is Het project een verhaal wat nog niet klaar is hoewel ik het ook niet meteen een open eind kan noemen. 
Het wekt wel degelijk de nieuwsgierigheid voor wat Arne van der Linden nog meer voor ons in petto heeft en ik kan dan ook niet wachten op het slotdeel. 

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️

Recensie Lianne Reintjes – Kwetsbaar verliefd

Kwetsbaar verliefd maakt een heuse tocht langs lezers, die allemaal een tripje naar Barcelona mogen maken. In juli is het mijn beurt om deel te nemen aan dit leuke initiatief!

Gia ziet het al helemaal voor zich: de hele zomer genieten in haar vaders vakantiehuisje in Barcelona, van de zon, de zee, het strand en natuurlijk van de Spaanse mannen! 
Maar al snel loopt ze de Nederlandse Alex tegen het lijf, letterlijk en figuurlijk en lijkt er vooral van haar laatste voornemen niet veel terecht te komen. 

Kwetsbaar verliefd verteld het verhaal van een zelfstandige, self-made powervrouw, die precies weet wat ze wil. 
Naar een man is ze niet op zoek, ze heeft het prima naar haar zin met af en toe een scharrel. 
Daarnaast woont ze in Nederland samen met haar beste vriendin in haar eigen appartement dus eenzaam is ze zeker niet. 
Alex zorgt ervoor dat er gevoelens loskomen waarvan Gia niet wist dat ze ze had en waarmee ze zich al helemaal geen raad weet. 
Het is op momenten grappig om te lezen hoe haar gedachten gaan maar ook heb ik soms medelijden met Gia omdat ze bekrompen meningen heeft over bepaalde dingen. 
Het zorgt ervoor dat ze zichzelf in weze niet toestaat om verliefd te worden. 
Ook wordt langzaam duidelijk dat er meer speelt, vooral over vroeger, waardoor Gia een bepaald beeld over de liefde heeft en over het vertrouwen van mensen in het algemeen. 

Het is zeker geen luchtig verhaal over een meisje dat vakantie gaat vieren, er zit flink wat diepgang in. Iets wat Gia zelf, alsook mij als lezer verrast heeft.
Maar gelukkig heeft Lianne Reijntjes ook veel aandacht besteed aan het schetsen van de omgeving. Het klinkt heel cliché, maar je waant je écht op de zonnige stranden van Barcelona, de lekkere eettentjes eromheen en de drukke barretjes in Lloret.
Zeker in een periode waarin het wederom onduidelijk is of we zelf in levende lijve van deze geneugden kunnen gaan genieten is het heerlijk om via dit boek lekker even weg te dromen.

Kwetsbaar verliefd heeft dus alle ingrediënten voor een heerlijke feelgood, die je niet alleen meeneemt naar zonovergoten Spanje maar je een boodschap meegeeft: Do what makes you happy.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️

Recensie Angela Marsons – Wreed spel

Ik mocht deelnemen aan de leesclub van Perfecte buren rondom Wreed spel, het tweede deel van de Kim Stone-serie door Angela Marsons. Bedankt, ook aan Boekerij, voor het recensie-exemplaar.

Kim Stone heeft geen idee wat haar te wachten staat als ze de moord op een verkrachter moet onderzoeken. 
De man heeft zijn straf uitgezeten, maar het lijkt erop dat niet iedereen hem vergeven heeft. 
Al snel duikt er een wel heel ongebruikelijke verdachte op en lijkt het onderzoek wel heel persoonlijk te worden. 

Stille schreeuw, het eerste deel in deze reeks, heeft geen blijvende indruk op me achter gelaten. Ik kan me het verhaal niet meer voor de geest halen en ook na het lezen van mijn recensie gaat er geen belletje rinkelen. 
Toch keek ik uit naar Wreed spel, omdat ik nou eenmaal een liefhebber van series ben en ik toch ergens nieuwsgierig was naar hoe het Kim verder zou vergaan. 
En ik kan zeggen: Angela Marsons stelt niet teleur! 

In Wreed spel leren we Kim wat beter kennen, iets wat ik miste in het eerste deel. 
De mysterie rondom haar blijft enigszins bestaan, maar haar verleden wordt steeds wat meer uit de doeken gedaan. 
De toevoeging van nieuwe personages zorgen er in dit geval ook voor dat we een beter beeld van Kim krijgen, een heel originele manier van schrijven die Angela Marsons zeker meester is. 
We krijgen ook direct inzicht in de dader, iets wat al vaker gedaan is maar ook dit is in Wreed spel met een zeer originele twist gedaan. 
Het is meteen duidelijk dat het plot diep gaat en dat het tandenknarsend verder lezen wordt. 
Het verhaal verloopt alles behalve voorspelbaar en de spanning loopt hoog op. 
Het is een ware strijdt die Kim moet voeren, tegen de dader maar daardoor ook tegen zichzelf. 

Wreed spel heeft vele originele wendingen waardoor het echt een psychologisch hoogstandje genoemd kan worden. 
Het gaat diep en weet verschillende emoties los te maken. 

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 

Interview Auteur van de maand: Arne van der Linden

Leuk om je te leren kennen, Arne. Ik ken je nog niet en ik denk met mij velen, dus ik kijk ernaar uit om meer over je te weten te komen.
Nadat je je diploma behaalde voor docent Frans-Nederlands besloot je nog een andere studie te gaan doen in plaats van meteen aan het werk te gaan. Waarom koos je daarvoor?
Toen ik afstudeerde als leraar Frans-Nederlands was ik net 21 geworden. Het leeftijdsverschil met de oudste leerlingen zou erg klein geweest zijn. Bovendien voelde ik me, ondanks het diploma, nog niet klaar om voor een klas te staan.

Een master Taal- en letterkunde was in dat opzicht niet alleen een logisch vervolg, maar zou me eveneens een bekwaamheidsbewijs opleveren om les te geven in de derde graad van het secundair onderwijs (en wat meer te verdienen 😉 ). Ik heb geen seconde spijt gehad van die paar extra studeerjaren. De verdiepingsvakken hebben me inhoudelijk veel sterker gemaakt, ik heb de kans gehad om cursussen te volgen bij zeer deskundige docenten en heb heel wat leuke mensen leren kennen.

Als ik nu terugkijk op mijn eerste jaar als leraar, zou Project [Lotgenoot] wellicht niet bestaan hebben zonder die bijkomende opleiding.

Tijdens deze studie begon ook het idee om een boek te schrijven vorm te krijgen, hoe is dit ontstaan? Is dit iets wat er altijd wel in zat of kwam het nu pas opzetten?
Dat is heel geleidelijk gegroeid. Ik zal zeker nooit beweren dat de drang om boeken te schrijven er vanaf mijn prille jeugd was. Wel heb ik altijd enorm graag gelezen.

Ooit – ik vermoed in het vijfde leerjaar – heeft mijn toenmalige lerares ons uitgedaagd (of verplicht?) om deel te nemen aan een schrijfwedstrijd in de klas. Zo moesten we per twee een kort verhaaltje verzinnen. Het beste relaas zou dan een plek krijgen in de lokale bibliotheek en werd dus in zekere zin “uitgegeven”. Daarop bedacht ik samen met een vriend een herwerking van De gelaarsde kat. We wonnen zowaar, maar dat anderhalf A4’tje heeft de bibplanken helaas nooit bereikt… Een serieuze anticlimax, toch heeft die bedrieglijke leerkracht op die manier de zaadjes misschien wel geplant.

In de eerste helft van het secundair onderwijs ben ik vervolgens verknocht geraakt aan de Robin Hood-legende via een BBC-serie over de bekende boogschutter. Met behulp van een digicorder en later een dvd-box heb ik de drie seizoenen herhaaldelijk verslonden.

In die bijna-bezetenheid ontdekte ik tevens de boeken rond de middeleeuwse vrijbuiter. De romans van Anthony Horowitz, Michael Morpurgo en Angus Donald – zijn Sherwood-reeks is overigens een absolute aanrader – passeerden bijvoorbeeld allemaal. Toch sloot geen ervan echt aan bij de serie waarnaar ik zo graag keek. Omdat ik destijds nog verkeerde in de veronderstelling dat al het goeds op het scherm gebaseerd was op een boek, vond ik het erg vreemd dat er geen (exact) geschreven bronmateriaal bestond. Meermaals heb ik op het punt gestaan om de gebeurtenissen uit het Britse programma zelf op papier vast te leggen en sindsdien ben ik vaker op een serieuze manier aan schrijven beginnen denken. Het idee heeft me trouwens nog altijd niet helemaal losgelaten: ooit wil ik mijn eigen Robin Hood-verhaal! 😊 (eerst hopen dat Het Project geen te grote flop wordt, natuurlijk!)

Het manuscript dat daaruit ontstond verzond je “pas” twee jaar later naar uitgeverijen. Was het verhaal toen pas klaar of speelden er andere factoren mee?
Een aantal maanden voordat ik het manuscript aan uitgeverijen heb bezorgd, was de eerste volledige versie van Het Project af. Een dip in het zelfvertrouwen heeft er toen echter voor gezorgd dat ik het niet meteen na de voltooiing heb opgestuurd. Het geloof in eigen kunnen fluctueerde in die periode serieus, te meer omdat ik als werknemer op de Boekenbeurs in contact was gekomen met Bjorn Van den Eynde en zijn Team Mortis-reeks. Nadat ik de flaptekst van het eerste deel had doorgenomen, is de moed me zowat in de schoenen gezonken. De korte inhoud vertoonde namelijk opvallende gelijkenissen met die van Het Project. Gelukkig was de teleurstelling van korte duur: ik heb een (gesigneerde versie) van Het Romeo & Juliet mysterie gekocht en ben aan het lezen geslagen. Tot mijn opluchting bleken de overeenkomsten uiteindelijk zeer beperkt en heb ik mijn eigen manuscript alsnog verzonden 😊

Hamley Books zag potentieel en je manuscript, maar zoals ik begrepen heb waren zij niet de enige die enthousiast waren. Waarom is je keuze op Hamley Books gevallen?
De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat de keuze niet bijster groot was. Het leeuwendeel van de uitgeverijen antwoordde me – terecht – dat het manuscript véél te lang was, zeker voor een jeugdboek. Toen was er immers nog geen sprake van een duologie.
Van de geïnteresseerden reageerde Hamley Books het snelst en het meest concreet.

Samen met de uitgever is besloten dat je manuscript een duologie gaat worden, waarvan het eerste deel, Het Project, in juni is verschenen. Hoe is dit tot stand gekomen?
Hamley Books zag potentieel in mijn manuscript, maar wees me evenzeer op de bovenmatige omvang ervan. De uitgeverij vroeg me hoe ik dat epistel zelf tot een iets acceptabeler formaat zou reduceren. Wat online speurwerk leerde me dat Luna Van Roosen met Day Dreamer en Night Thinker al een tweeluik had geschreven. Aangezien Project [Lotgenoot] zich leende om ongeveer in het midden gesplist te worden, heb ik op goed geluk voorgesteld om er een soortgelijke duologie van te maken. Ik verwachtte absoluut niet dat Hamley Books dat idee zou goedkeuren! 😉

Ik ben extra nieuwsgierig geworden naar deze duologie, omdat ik benieuwd ben naar de diepgang en de omvang van het verhaal, juist omdat het te veel was voor één boek. Kun je meer vertellen over het schrijfproces? Zit alles globaal al in je hoofd of schrijf je meer gaandeweg?
In oktober 2017 heb ik tijdens een les over Franse literatuur beslist om na te denken over een eigen jeugdboek. Die goede moed ten spijt, had ik niet het geringste idee over een eventueel verhaal. Na afloop van het hoorcollege heb ik me daarom in het universiteitscafé aan een tafel gezet en ben ik losse woorden op een leeg vel beginnen krabbelen in de hoop dat een paar ervan een zekere samenhang zouden vertonen. Redelijk vlug ging die brainstorm in de richting van een kruising tussen het kostschoolachtige van Harry Potter en de spionage-insteek van Alex Rider (niet toevallig de twee reeksen waaraan ik vermoedelijk het gros van mijn kinderjaren heb gespendeerd…).

In de maanden erna heb ik de algemene opbouw, hoofdstukkenvolgorde, karakterschetsen enzovoorts in grote lijnen op kladbladen genoteerd. De map met die aantekeningen droeg ik bijna altijd bij me. Ik wilde geenszins beginnen schrijven zonder een duidelijk doel, alles moest vooraf vastliggen. 

De nacht voor oudjaar heb ik ten langen leste een Word-document geopend en er een provisoire versie van het eerste hoofdstuk in getypt. Sindsdien heb ik geprobeerd om er op regelmatige basis tekst aan toe te voegen. Gedurende het anderhalf jaar dat erop volgde zijn er af en toe wel details veranderd, maar de ruwe structuur is ongewijzigd gebleven.

Naarmate dat schrijfproces vorderde, begon ik te beseffen dat het manuscript véél langer zou uitdraaien dan ik aanvankelijk had bedoeld. Toch heb ik – zeer koppig en tegen beter weten in – volgehouden aan de oorspronkelijke indeling tot ik ten slotte heb afgeklokt op een 190 000-tal woorden. De kans dat een uitgever een dergelijk volume zou publiceren was nagenoeg onbestaande. In mijn achterhoofd sluimerde evenwel het idee om het op te splitsen in twee aparte delen: de opleiding enerzijds en de missie anderzijds. Gelukkig kon Hamley Books zich daarin vinden 😊

Je bent docent Frans-Nederlands. Hoop je ooit fulltime schrijver te worden of wil je het beide blijven doen?
Ik heb net mijn eerste schooljaar als leraar achter de rug. Indien je me deze vraag ergens halverwege september 2020 had gesteld, zou ik wellicht zonder verpinken voor een carrière als auteur hebben geopteerd. Intussen zijn we een tiental maanden verder en zijn mijn onderwijsplezier en vertrouwen in de jeugd gelukkig ietwat hersteld 😉. De keuze is dus niet meer zo simpel…

Hoewel mijn eerste boek in de rekken ligt en een tweede op de planning staat, beschouw ik me eigenlijk ook niet als schrijver. Voor mezelf was ik een student en ben ik een leerkracht die in zijn vrije tijd een verhaal heeft neergepend waarin een uitgeverij toevallig een beetje potentieel zag. Voorlopig is alles wat met Het Project te maken heeft nooit een beroep geweest, maar eerder een uit de hand gelopen hobby. Ik ben hoegenaamd geen Flanagan, Horowitz of Rowling en heb noch het talent noch de ambitie om dat te worden.

Daarnaast heb ik lesgegeven aan een paar fantastische klassen en heel wat geweldige leerlingen die me ontzettend veel voldoening hebben geschonken en met wie ik erg veel plezier heb beleefd. De eerste schoolloze week is amper gepasseerd en ik betrap me erop dat ik hen nu al mis. Dat zegt genoeg, niet?

Wat mij betreft is de huidige combosituatie ideaal! 😊

De eerste recensies over Het Project stromen binnen en de lezers zijn vol lof. Hoe voelt dit voor jou? Hebben ze het verhaal begrepen zoals je het bedoeld hebt?
Eerlijk gezegd schrok ik nogal van die eerste, positieve reviews. Natuurlijk hoop je dat je niet van meet af aan de grond in wordt geboord, maar ik had eerder een bepaalde scepsis en hoogstens een paar middelmatige beoordelingen verwacht. Qua originaliteitsgehalte is Het Project namelijk absoluut geen hoogvlieger. Ga er de film- en romanlijsten maar op na: er bestaan duizenden publicaties met een gelijkaardige beginsituatie en eenzelfde verloop.

Dat neemt uiteraard niet weg dat het fijn is te merken dat meerdere mensen van mijn boek hebben genoten en uitkijken naar het vervolg. Tegelijkertijd besef ik terdege dat een aantal slechte recensies volstaat om die goede impressies teniet te doen en de perceptie om te keren.

Of de lezers het verhaal hebben begrepen zoals ik het had bedoeld is moeilijk te zeggen. Waar Het Project vooral uit mijn eigen verbeelding is ontsproten, bevat Lotgenoten meer links met de actualiteit. Zo is dat tweede deel hoofdzakelijk gebaseerd op een situatie uit de medische wereld waaraan ik me mateloos stoor. Zonder te belerend of suggestief over te komen hoop ik op die manier om de lezers een beetje stof tot nadenken te geven. (Al staat het plezier vanzelfsprekend voorop, het is en blijft een jeugdreeks! 😊)

Verheug je je op de interactie met de lezers en boekbloggers of blijf je liever wat op afstand?
Ik ben van nature eerder een afstandelijk persoon, maar kijk wel uit naar de interactie met lezers, bloggers, recensenten, … Dat lijkt me een noodzakelijk stukje autopromotie om je boek in de verf te zetten en buiten de eigen familie- en vriendenkring wat “bekendheid” te verwerven. In de eerste plaats ben ik die critici veel dank verschuldigd omdat ze de moeite en de tijd hebben genomen om Het Project te lezen en hun mening erover te delen. Ze mogen me dus zeker contacteren!

Uiteraard komt het tweede deel van de duologie er nog aan, in februari. Staat er meer op de planning van jouw hand?
Yes! Wanneer het kon, heb ik het afgelopen jaar gesleuteld aan een nieuw verhaal dat niets te maken heeft met Project [Lotgenoot].

Tijdens mijn studies heb ik de zomers telkens als receptionist op diverse campings in Frankrijk doorgebracht. De onuitputtelijke klachtendrang van de gasten daargelaten heb ik me waarschijnlijk nergens zo geamuseerd. Naast vrienden, onvergetelijke ervaringen en verbrande knieën heb ik er eveneens een Word-bestand vol notities aan overgehouden. Dikwijls was de wifiverbinding totaal afwezig of van een dermate bedroevende traagheid dat zelfs de gedachte aan een film, serie of YouTubevideo bespottelijk leek. Daarom heb ik me op een gegeven moment voorgenomen om opvallende ontmoetingen, verrassende gebeurtenissen en lachwekkende gesprekken met klanten op mijn digitale kladblok te noteren. Dat vereiste geen stabiele internetconnectie 😊 Die krabbels vormen de basis voor wat een young-adultroman moet worden. Het manuscript draagt de titel Retour en arrière en zal gaan over een groep jongeren op een vakantiedomein in Frankrijk 😊

Verder zou ik de reeks over Alan Gray graag uitbreiden en eventueel iets schrijven rond Robin Hood.

Ik stel je nog graag vijf random vragen die gewoon in mij opkomen en die jij kan beantwoorden zoals het in jou opkomt.
Geloof je in liefde op het eerste gezicht? Goh, wat een vraag! Euhm… Nee, liefde op het eerste gezicht lijkt me enkel voorbehouden voor fictieve personages. Wijt het aan mijn gebrekkige empathische kwaliteiten, maar kleffe uitspraken van partners die in retrospect beweren dat ze bij de eerste ontmoeting meteen wisten dat de ander de ware was, bezorgen me nog net geen maagoprispingen… :-p
Misschien kan je vanaf het begin wel een sterke aantrekkingskracht voelen, maar echt liefde lijkt me sterk.
Kijk je graag tv? Ja en nee, dat hangt af van wat je bedoelt met ‘tv’. Ik zit vrijwel nooit in de woonkamer voor een televisiescherm, maar ben wel verzot op films, series en voetbalwedstrijden. Die kijk ik dan op mijn laptop wanneer het mij uitkomt.
Wat is je lievelingseten? Da’s een moeilijke… Momenteel is het een gelijkopgaande strijd tussen fish & chips, pizza en pasta carbonara 😊
Welk dier zou jij voor een dag willen zijn? Goh, ik voel niet meteen de behoefte om een dag lang als dier rond te lopen… Aangezien ik zelf graag slaap en er best goed in ben, is een etmaal als kat misschien geen slecht idee? Vierentwintig uur in vogelgedaante zouden me dan weer de gelegenheid bieden om te vliegen zonder superkrachten. Ach, wij mensen hebben het best goed, niet?
Spa blauw of Spa rood? Geen van beide! Spa is zowat het minst lekkere water dat er bestaat (al is de bruisversie wel the lesser of two evils 😉 )

Bedankt voor het interview. Is er tot slot nog iets wat je graag wilt delen met de lezers of met mij?
Dankjewel voor het interview, ik vind het fijn om op jou blog te mogen verschijnen en hoop dat jij en alle andere lezers wat plezier beleven aan Het Project! Laat me gerust weten wat je ervan vindt! 😊

Recensie Maria Grund – De hoofdzonde

Namens Vrouwenthrillers las ik De hoofdzonde van Maria Grund. Deze recensie verscheen dan ook oorspronkelijk op VrouwenThrillers.nl Bedankt, ook aan uitgeverij Volt, voor het recensie-exemplaar.

Na in New York en Londen gewoond te hebben, is Maria Grund neergestreken op het eiland Gotland. Ze heeft het grootste deel van haar carrière in de film en mediabranche gewerkt en schreef met De hoofdzonde haar debuut.

Sanna dealt nog steeds met demonen uit het verleden maar moet haar gevoelens en gedachten opzij zetten als ze het lichaam van een veertienjarig meisje vinden.
Al gauw wordt duidelijk dat het om een zelfmoord gaat.
Als niet veel later het gruwelijk toegetakelde lichaam van een vrouw wordt gevonden, denkt Sanna al snel dat er een verband is. Samen met nieuwkomer Eir stappen ze in deze zaak, die almaar gewelddadiger lijkt te worden.

De hoofdpersonages Sanna en Eir hebben een zweem van mysterie over zich heen hangen. Langzaam komen we achter het verleden van Sanna en ook Eir krijgt een gedeeltelijk achtergrond verhaal, maar erg diep uitgewerkt worden ze niet. Het is daarom in het begin erg moeilijk om te volgen wie wie is.
Ook de overige personages lijken allemaal gecompliceerd, maar een echte persoonsbeschrijving ontbreekt. Het maakt dat het lang onduidelijk blijft wat de bedoelingen van hen zijn en aan welke kant ze staan.
Het verhaal krijgt langzaam vorm en waar het in het begin vooral zoeken is naar connecties lijkt het duidelijk te worden waar de plot heengaat.
De spanning is in het hele verhaal te snijden, maar soms is het verhaal wat lastig te volgen.
De occulte en religieuze gebeurtenissen gaan erg ver en het blijft lang onzeker wat nu precies het doel ervan is. Het lijkt een bij elkaar geraapt zooitje maar niets is minder waar.
Tegen het einde blijkt de plot zich echt te ontplooien en word je als lezer getrakteerd op een aantal plottwists.
Het mysterie rondom de personages blijkt achteraf gezien precies in het verhaal te passen.

Maria Grund zet met De hoofdzonde een ijzersterk debuut neer. Ze lijkt al duidelijk te weten hoe ze haar schrijftalent het beste tot uiting kan laten komen en trakteert ons op een top thriller.
Een nieuwe thrillersensatie is geboren.

Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️

Wrap-up juni’21

Fysieke gelezen boeken juni ‘21

Juni is alweer ten einde en dat betekent dat het tijd is voor de wrap-up.
Ik ben op de helft van mijn Hebban Reading Challenge en op de helft van het jaar lijkt me dat ik dan helemaal op schema ben.
Ten aanzien van vorig jaar loop ik wel achter en ik denk dan ook niet dat ik meer zal lezen dan in 2020.
Maar we gaan het zien, nog niet op de zaken vooruit lopen.
Deze maand las ik 7 boeken, waarvan een aantal recensie-exemplaren en een aantal “eigen” boeken.

45. Annet Hulst – Bloedheet ⭐️⭐️⭐️⭐️
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2021/06/18/recensie-annet-hulst-bloedheet/

46. Natasha Madison – Waanzin ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Waanzin vond ik waanzinnig (😏) en de recensie hebben jullie nog van me tegoed, deze zal deze maand online komen.

47. Faber & Pedersen – Winterland ⭐️⭐️⭐️
Dit was er eentje van mijn TBR-stapel. Ik won hem vorig jaar bij Boekverslinders en tot nu toe bleef hij op de plank. Ik mag deze maand deelnemen aan de leesclub van het vervolg: Hoogzomer, dus hoog tijd om hem af te stoffen. Winterland was een prima boek met een goed verhaal. Er zaten zeker ook spannende momenten en elementen in, maar over het algemeen had het niet mijn onverdeelde aandacht. Het plot was goed, maar ik miste iets waar ik niet helemaal de vinger op kan leggen. Ik ben ondanks alles zeker benieuwd naar het tweede deel en ook als ik deze niet “moest” lezen voor een leesclub kwam hij zeker op mijn TBR, alleen zou hij daar waarschijnlijk ook weer een jaar zijn gebleven.

48. Isabelle Paz Soldan – Liefde & ananas ⭐️⭐️⭐️
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2021/06/23/recensie-isabelle-paz-soldan-liefde-ananas/

49. Angela Marsons – Wreed spel ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Wreed spel liet heel wat maanden op zich wachten, maar het wachten werd beloond! Ik mocht hem lezen voor de leesclub van Perfecte buren en zodra deze is afgerond zal mijn recensie online verschijnen.

50. Maria Grund – Hoofdzonde ⭐️⭐️⭐️⭐️
Hoofdzonde las ik als recensie-exemplaar voor Vrouwenthrillers. Hij staat ondertussen al daar op de site, dus neem zeker even een kijkje als je heel nieuwsgierig bent. Hier op de blog zal hij deze week ook online komen.

51. Barbara de Smedt – Roadtrip naar nergens ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
https://jaimyseatsleepread.wordpress.com/2021/07/01/blogtour-hamley-books-barbare-de-smedt-roadtrip-naar-nergens/

Een mooi lijstje heb ik weer bij elkaar gelezen en een aantal recensies komen er dus nog aan.
Je weet het: houd de socials in de gaten of laat je e-mailadres achter voor een notificatie als je op de hoogte gehouden wil worden.